Despicable Me (2010)

Despicable Me

Toy Story 3 og Shrek 4 hafa verið í aðalhlutverki þetta sumar sem barnamyndir, þó að ég nennti nú aldrei að fara á Shrek 4. Þannig að það má nú ekki segja að þetta sumar hafi verið voðalega barnvænt. Toy Story 3 var auðvitað algjört meistaraverk (en ég meina cmon, fyrir hvern var myndin? Okkur sem voru búin að bíða í 11 ár eftir henni, eða litlu krakkana sem vita varla hvað Toy Story er?), en samt dálítið slæmt að aðeins 2 myndir hafi verið á markaðnum (Nei Cats & Dogs 2 er ekki barnamynd, hún er hryllingsmynd). Síðasta föstudag var hinsvegar frumsýnd Despicable Me í 3-D! Lýsingarnar á myndinni höfðu engin áhrif á mig og var ég ekkert spenntur. Allt benti til að þetta yrði bara semí barnamynd með frægum leikurum í aðalhlutverki, síðan með viðbættri þrívídd bara til að láta fólk borga meira. Allir sem hugsuðu það sama og ég ættu að gleyma því núna. Steve Carrel og Jason Segel ljá raddir sínar frábærlega og húmorinn hittir beint í mark.

Gru (Steve Carrel) er ofur „villain“ (andstæða við ofurhetju) sem reynir stöðugt að fá hrós frá móður sinni með því að fremja stór rán, eins og t.d. Jumbo skjánum í Times Square. Það er hinsvegar ekki jafn auðvelt að vera óþokki eins og flestir búast við. Hann þarf að stjórna heilum her af litlum gulum vinnumönnum og brugga stór plön með hjálp Dr. Nefario (Russel Brand). Einn daginn uppgötvast það að það sé búið að stela heilum píramída frá Egyptalandi og Gru fréttir fljótt að ungur óþokki að nafni Vektor (Jason Segel) hafi rænt píramídanum. Ákveður þá Gru að ræna eitthverju miklu stærra, mánanum. Gru hefst þá starfa en með sterka samkeppni frá Vektor, sem nær svo að ræna frá honum lykilatriðinu í planinu, geisla sem getur minkað allt og alla. Þar sem öryggiskerfið hjá Vektor er svo sterkt þarf Gru að ættleiða 3 litlar stelpur til að aðstoða sig, en að vera orðin 3 barna faðir er ekki eins auðvelt og hann bjóst við.

Þessi saga hljómar voðalega, tja, ömurleg. Þetta hefur oft verið gert áður og er algjör týpísk „vondur-kall-lærir-af-mistökum-og-verður-góður“. En (athugið að þetta er stórt en) þó að þetta sé alveg ótrúlega klisjað, þá heppnast þetta alveg ótrúlega vel. Karakterarnir í myndinni eru allir svo einstakir og frábærir að þú gleymir alveg öllum klisjunum. Litlu gulu verurnar eru alveg einstaklega fyndnar og samt sem áður er þetta alveg ótrúlega mikill aulahúmor. En það er eitthvað við þessa litlu gulu kalla sem lætur aulahúmorinn vera 10 sinnum fyndnari en hann í raun og veru er, og má auðveldlega segja að þær séu fyndasti hlutinn við þessa mynd. Steve Carrel, Jason Segel og Russel Brand standa sig einnig allir ótrúlega vel og passa allir mjög vel við karakterana sína. Það kemur líka mjög á óvart að Steve Carrel gæti dottið í rússnenskan (?) hreim og þar að auki gert það svona vel. Litlu stelpurnar 3 eru líka frábærar og snúa lífinu hans Gru alveg við, til góðs.

3-D-ið í myndinni er alls ekki auglýsingabrella, þetta er þrívídd sem þú vilt borga til að sjá, treystu mér. Myndin lítur glæsilega út fyrir, en þrívíddin bætir hana margfalt. Fólkið sem sá um þrívíddina í t.d. Clash Of The Titans ættu að horfa á Despicable Me, fylgjast með og læra. Hlutir komu út úr skjánum, ég meina þeir voru beint fyrir framan þig, og alls ekki á óþæginlegan hátt. Þetta var gullfalegt. Ef að allar myndir væru með svona metnaðarfulla þrívídd þá væri 2-D markaðurinn farinn á hausinn. En Despicable Me kemur ótrúlega á óvart og slær mann beint fyrir neðan beltið. Hún er með aulahúmor sem allir ættu að geta hlegið af, elskulega karaktera (eini sem maður virkilega þolir ekki er Vektor, en hann er samt fyndinn) og klassíska sögu sem allir ættu að kannast við.

Einkunn : 8

Eftir Toy Story 3 geta allar aðrar teiknimyndir sem eftir eru á þessu ári farið að pakka saman og halda í hina áttina því sú mynd á seint eftir að vera toppuð í skemmtanagildi, húmor og hlýju. Despicable Me að vísu reynir að vera krúttleg og skemmtileg, og hún nær því markmiði bara þokkalega. Hún fær bónusstig fyrir óhefðbundna grunnhugmynd (teiknimynd sem fjallar um "vonda" kallinn sem dílar við aðra vonda kalla) en framvindan er rosalega háð klisjum og barnaskap.Útlitið er samt svo sannarlega eitthvað til þess að dást að. Teiknistíllinn er æðislega öfgakenndur, litadýrðin mikil og persónur hæfilega ýktar í útliti (þoli ekki hvað margar tölvugerðar myndir reyna of mikið að vera photo-real), sem smellpassar við fjölskylduvæna tóninn. Karakterarnir eru sæmilega minnisstæðir þótt það séu eflaust langflestir hvort eð er að pæla í litlu gulu minion-köllunum, sem stálu hverri einustu senu, hvort sem þeir voru þrír á skjánum eða þrjátíu. Þessir gulu strumpar – sem virðast ekkert gera annað en að hlæja og lemja hvorn annan – hittu a.m.k. vel til mín með einfalda slapstick-húmor sínum og hlátur þeirra er bara einum of smitandi. Ég dýrka þá! Litla stelpan Agnes er líka algjört æði ("it's so FLUFFY!!")Steve Carrell er fínn sem aðalkarakterinn Gru, sem fer í gegnum þessa týpísku Ebenezer Scrooge-breytingu, þar sem hann er algjör skíthæll í byrjun en lærir síðan að elska. Persónubreyting Grus er ekkert sérstaklega trúverðug að mínu mati, og mér tókst eiginlega aldrei að halda með honum. Handritið er líka svo leiðinlega fyrirsjáanlegt miðað við hvað söguþráðurinn lofar góðu í fyrstu. Hefði Despicable Me vandað sig betur með hjartnæmu augnablikin, haft aðeins betri húmor og aðeins meira hugmyndaflug, þá hefði hún getað verið algjör sigurvegari. Í staðinn er hún bara kjút afþreying en ekkert sem maður hugsar mikið um eftirá.6/10 – Geggjuð þrívídd samt! Alls ekki fara fyrr en kreditlistinn er búinn. Krakkarnir eiga eftir að elska það sem kemur!