Die Hard 4.0 (2007)

Spennufíkillinn og übertöffarinn John McClane snýr þá loks aftur eftir 12 ára fjarveru. Það er skiljanlegt að væntingar mínar hafi samanstaðið af bæði tilhlökkun og kvíða, en það á til með að gerast þegar að Hollywood vekur upp eitthvað gamalt og klassískt og skellir því í nýtt form. Upprunalega Die Hard myndin er auðvitað ekkert annað en gullmoli, og án efa uppáhalds spennumyndin mín. Þessar tvær framhaldsmyndir sem að fylgdu eftir voru ekki alveg í sama gæðaflokki en stórskemmtilegar engu að síður. Bruce Willis hefur hingað til séð til þess að bera myndirnar uppi með töffaraskap, stælum og nettum húmor sem bitnar einkum á því hvað karakterinn er mannlegur sem og hversu óheppinn hann er.Ég skildi fyrst ekki hvers vegna aðstandendur ákváðu að veita honum endurkomu (ég veit að svarið við því hrópar "peningar!" en Willis á að vita betur). Hinar þrjár voru góðar eins og þær voru og væri það alveg hrein hörmung skildi nýjasta eintakið vera eitthvað mikið síðra. Ég get þó a.m.k. byrjað að fullyrða það að Die Hard 4.0 (eða Live Free or Die Hard, sama hvað þið kjósið að kalla hana...) er langt frá því að vera þetta stórslys sem hún gat léttilega orðið. Auk þess er virkilega gaman að fá að njóta samveru McClane á ný.Maður verður hins vegar að spyrja sig að einu: Er þetta sami John McClane og við fengum að kynnast í fyrstu þremur lotunum? Mitt svar: Ekki alveg...Þessi karakter sem eftir stendur er reyndar helvíti svalur og vantar ekki húmorinn í hann, en almáttugur hvað búið er að gera hann að miklu ofurmenni og í kjölfarið fór maður aldrei að efast um að eitthvað slæmt gæti komið fyrir hann! Ef ykkur finnst að þessi umfjöllun eigi eftir að kafa út í fleiri neikvæða punkta, þá er ég hræddur um að það fari svo. Hvar á annars að byrja? Jaa... Fyrst og fremst er ég fullkomlega sannfærður um að það hefði getað fundist betri leikstjóri fyrir myndina heldur en Len Wiseman. Trúið mér, maðurinn getur búið til háværan og snarklikkaðan hasar (ásamt flottum stíl - eins og sást á Underworld-myndunum), en hann á það til að teygja lopann við mörg tækifæri, og inni í því felst það að soga úr myndinni hvern einasta vott af trúverðugleika.Ég veit að fyrri Die Hard-myndirnar höfðu sinn skammt af heiladauðum og tilgerðarlegum aðstæðum en þessi fer alveg langt útaf kortinu! Að sjálfsögðu skemmti ég mér yfir látunum, og Bruce Willis er í þrusugóðu formi miðað við aldur. Samt hefði ég viljað sjá aðeins jarðbundnari atburðarás, ef ekki bara örlítið. Meira að segja var söguþráðurinn svo út úr kú að þeir sem hafa lágmarks tölvukunnáttu gætu átt erfitt með það að slökkva á heilanum, eins og þeir ættu að gera. Plottið þótti mér stundum alveg jafn hallærislegt og hasarinn. Áhættuatriði myndarinnar eru mörg mjög flott, en á köflum eru þau svo absúrd að ég fékk gjarnan tilhneigingu til þess að líta undan. Það er t.d. ekki normal sjón að sjá eina uppáhalds hetjuna þína nánast dansandi ofan á þotu. Ég man þá tíð þegar McClane var eðlilegur maður í aðstæðum sem hann var bara hreinlega ekki að nenna, gangandi á tánum út allt ofbeldið kvartandi yfir sársaukanum. Þarna fann maður fyrir spennunni og maður tengdi sig léttilega við karakterinn. Ég get aðeins ímyndað mér, ef þessi nýja, stálheppna og ódrepandi útgáfa af McClane væri látin upplifa eitthvað af fyrri atvikunum aftur, þá færi hann létt með allt saman, og þar af leiðandi yrði lítið um spennu eftir. Ég tala nú ekki um þegar maðurinn missir varla blóð.Skúrkur myndarinnar fær þó fínt orð á sig, enda hefur Timothy Olyphant ekki náð að valda mér vonbrigðum hingað til (vanmetinn leikari). Hann er enginn Alan Rickman eða Jeremy Irons en hann er meira en ásættanlegur. Justin Long er einnig langt frá því að vera eins pirrandi og ég hélt upphaflega og kemur hann bara vel út með allan þann skjátíma sem hann hefur. Hin sjóðheita Mary Elizabeth Winstead er heldur ekki ósannfærandi sem dóttir McClane.Die Hard 4.0 er hressandi sumarhasar sem rennur á fínasta hraða. Myndin er vel skotin og nær stundum að gefa manni gott adrenalín-kikk. Ofbeldið sýnir líka passlega hörku (slagsmálasenan á milli Willis og Maggie Q var algjör dásemd!) sem þýðir að fólk þarf ekki að kvíða fyrir PG-13 stimplinum, því þessi er í raun ekkert mikið vægari en hinar. Bara minna af blóti og blóði. Pínu aumingjalegt en ekkert sem þýðir að væla undan. Ég leyfi sjálfum mér samt að væla undan stefnunni sem söguþráðurinn tók í lokaþriðjungnum (tengist dótturinni). Argasta ´90s hasarmyndaklisja og ekkert annað. Virkaði mun betur í t.d. The Last Boy Scout og True Lies. Ég hugga samt sjálfan mig við þá tilhugsun að þessi mynd gat orðið langtum verri, en þegar ég tek næst Die Hard-maraþon set ég stórt spurningarmerki við það hvort ég hafi hana með eða ekki.6/10

Die hard 4.0 er ágæt mynd að mínu mati en ég get ekki leynt því að hún er svona pínulítil vonbrigði. Sjónræn veisla fyrir augað já, hasarinn er svo sannarlega fullnægjandi en það sem böggaði mig allra mest varðandi myndina er að Bruce Willis leikur John McClane á allt annan hátt og í hinum þrem myndunum. Þar gerði Bruce John að svölum náunga sem maður hélt með en hér er hann orðinn eins og einhver allt annar maður. Ég meina, hann er orðinn sköllóttur, hættur að reykja, blótar ekkert og framkoman hefur farið langt aftur. Talandi um sóun, uss. Einnig hefði ég viljað að Beethoven stefið í rokkútgáfu hefði verið notað eins og í trailernum. Af hverju gátu þeir ekki spilað það? En jájá, mér leiddist þessi mynd Die hard 4.0 ekkert, þetta er tveggja tíma hasarkeyrsla(bíll lendir á þyrlu á lofti vá) sem aldrei slakar á. Vel tekin en sem Die hard mynd er þetta vonbrigði.

Árið 1988 var fyrsta Die Hard myndin frumsýnd og markaði hún tímamót. Hetjan, John McClane, var breysk og hrædd við dauðann. Hann meiddi sig og sýndi tilfinningar en það var annað en James Bond eða Indiana Jones höfðu gert. Die Hard hefur verið valin besta hasarmynd allra tíma og er hún vel að þeim titli komin. Síðan komu tvær framhaldsmyndir með nokkurra ára millibili og nú er komið að Die Hard 4.0. Bruce Willis hefur lengi barist fyrir því að þessi mynd yrði að veruleika en eftir árásrinar 11. september 2001 var hún sett í biðstöðu. En nú er hún loksins komin og það með þvílíkri spreningu. Það er varla dauður punktur í myndinni, hún er laus við alla rómantík og hún tekur sig aldrei of alvarlega. Hún er fyrst og fremst skemmtun frá upphafi til enda. Söguþráðurinn er einfaldur. John McClane þarf að berjast við hryðjuverkamenn sem áætla að lama bandarískt samfélag með því að skapa ákveðinn glundroða með því að yfirtaka öll tölvukerfi. McClane nýtur fulltingis töluhakkarans Matts Farrels (Justin Long). Leikararnir standa sig mjög vel. Bruce Willis klikka ekki sem McClane og eins er Justin Long góður sem og Timothy Olyphant sem aðalvondikallinn. Leikstjórinn Les Wiseman (Underworld) stígur vart feilspot.

Skemmtileg mynd með frábærum húmor, æðislegum sprengingum og fullt af látum.



Þessi mynd fékk mig, sem og marga aðra í bíósalnum til að skellihlægja yfir mörgun atriðum, og á nokkrum köflum mátti vel heyra fólk segja hluti eins og áts og úúúhh með réttum atriðum.



Söguþráðurinn er kannski ekk sá lang besti, en allar sprengingarnar og allur húmorinn bætir það upp og gerir þessa mynd að æðislegri skemmtun.

Brúsi er hér í fantaformi. Conceptið í þessari mynd er öllu nútímanlegra en áður. Eins og vanalega, þá er myndin keyrð áfram af fítonskrafti, þ.e. eins og forverarnir. En eins og hjá forverunum er eins gott að pæla ekki um of í öllum holunum í plottinu. Common, það að hakka er ekki nærri því svona auðvelt. Fyrirtæki og stofnanir, sem taka tölvuöryggi alvarlega, skipta um aðgangsorð reglulega. Þau eru heldur ekki látin í hendur á hverjum sem er. Að auki er farið að tíðkast mjög öflug svokölluð encription eða ruglun á upplýsingum, sumir ruglarar eru svo öflugir að jafnvel öflugustu ofurtölvur sem þekktar eru geta ekki brotið þær varnir á bak aftur á nokkrum mínútum. Svo lykilorð eru ekki nóg, ruglkóðann verður líka að hafa til að geta afruglað upplýsingarnar. En þetta skiptir sosum engu máli. Menn fara ekki á aksjón myndir vegna einhverrar súperlíklegrar framvindu. Nei, menn fara til að sjá hraða, spennu og sprengingar, ásamt stílfærðum bardögum. Hér er nóg af öllu slíku.

Þetta er svo sannarlega ein yfirdrifnaðasta og brjálæðasta hasarmynd sem ég hef séð, Die Hard 4.0 (eða Live Free or Die Hard eins og hún kallast í Bandaríkjunum og í Frakklandi Die Hard 4.0: Return to Hell!) er hrein hasarmynd og virkar nokkuð vel sem þannig. Það eina sem aðskilur hana frá flestum nýlegum yfirdrifðum hasarmyndum er John McClane, án hans væri þessi mynd nánast ekkert merkilegt. Ég hafði miklar efasemdir um að Die Hard 4.0 myndi geta jafnast við neina aðra Die Hard mynd en hún jafnast alveg við þær þá kannski fyrir utan fyrstu myndina. Mínar væntingar gagnvart Die Hard kvikmynd er nóg af ofbeldi, one liners og Bruce Willis í hræðilegum sársauka að skríða gegnum brotið gler með skammbyssu. Það sem Die Hard 4.0 kemur ekki með því miður er blóðugt ofbeldi og blótsyrði, John McClane blótar eins og motherfökker í öllum Die Hard myndum nema þessari. Myndin var klippt til þess að komast niður í PG-13 í Bandaríkjunum og það verður að segjast að myndin hefði verið betri með R stimpilinn, fólk virtist reyna að segja ekki F-orðið sem er mjög slappt fyrir Die Hard mynd. Ég hef þó ekki verið jafn sáttur með hasarmynd nýlega og með Die Hard 4.0, hasarinn fer þó að verða of mikill undir lokin og alltof yfirdrifinn en myndin missir aldrei kraftinn né hraðann sem heldur manni horfandi á skjáinn. Ég leyfi Die Hard 4.0 að sleppa með þrjár stjörnur fyrir að vera dúndur hasarmynd og hún sleppur sem verðug Die Hard mynd.

Myndin er rosalega góð og er kannski álíka góð og DIE HARD WITH A VENGEANCE en þessi mynd er bara sprengingar allann tímann og bara búmm, búmm og blóð. Þessi mynd hefur ekkert svona eins og samtalið John og lögreglumannsins í Die Hard 1. Þessi mynd er aldrei róleg. En það finnst sumum gott. En Yippee-kay-yee Motherfucker var notað vitlaust í þessari mynd og ætti BRUCE WILLIS að vera svalur þegar hann segir þetta. Ekki eins og í myndinni. En þetta er ágætis mynd. Betri en 2, lélegri en 1 og álíka góð og Die Hard 3.

Jæja þá er John McClane mættur aftur á svæðið, kannski aðeins eldri en samt alveg jafn ógeðslega harður.


Ef það er eitthvað sem ég elska mest við Bruce Willis þá er það John McClane, þessi karater er öruglega einn af mínum uppáhalds.

Var ég frekar stressaður þegar ég fór á myndina, væntingarnar miklar og óttaðist ég mikið að myndin myndi ekki standa undir væntingum.

En get ég sagt að ég þurfti ekki að óttast neitt því hún gerir það svo sannarlega. Spennan í hámarki og húmorinn algjörlega til staðar. Þessi skemmtilegi hroki og töffaraskapur í McClane er aljgörlega til staðar. Reyndar stóð hún ekki undir fyrstu og þriðju myndar, sem eru að sjálfsögðu bestu spennumyndir í heimi.

En ég get sagt að ég yljaði allur um líkaman þegar ég horfði á myndina þvi ég var svo kátur yfir því hvað ég var að skemmta mér virkilega vel. Justin Long alveg frábær í myndinni sem svona já fyndni gaurinn sem fylgir félaga okkar eftir.

Svo er það Timothy Olyphant sem vondi kallinn, þessi leikari er í miklu uppáhaldi hjá mér og er bara rísandi stjarna, hann er algjörlega frábær í myndinni. Já í heild sinni er myndin algjörlega frábær og mæli ég með að allir sanndi die hard aðdáendur fara á þessa mynd í bíó, held þið verðið alls ekki fyrir vondbrigðum.