Year-One (2009)

Mér er nákvæmlega sama hversu vinsælir Jack Black og Michael Cera eru meðal ungs fólks, það er engin afsökun fyrir framleiðendur að dæla út rúmum $70 milljónum í svona arfaslakt handrit.Year One er þolanleg fyrstu 20 mínúturnar. Síðan fer vondi húmorinn að detta inn. Ég vonaðist til að brandararnir yrðu ekki verri eftir að Jack Black byrjar að bragða á skít, en í kjölfarið fylgdi tilangslaus prumpusena og atvik þar sem Michael Cera nuddar olíu á loðnu bringuna á Oliver Platt. Eftir það var ræman opinberlega orðin léleg. Punkturinn yfir i-ið var nálægt lokum þegar Cera pissaði á sig á hvolfi. Þá langaði mig til að klóra úr mér augun.Harold Ramis hefur hvorki gert góða né fyndna mynd í áratug. Síðasta myndin sem ég gæti mælt með er einmitt ein uppáhalds myndin mín eftir hann, Analyze This. Ramis hefur ætíð verið mistækur yfir ferilinn en hann engu að síður færði okkur sígildar myndir svo sem Caddyshack, Vacation og Groundhog Day. Ég áttaði mig á því strax eftir að ég sá Bedazzled að maðurinn væri að missa tökin á því sem kallast húmor. Analyze That gerði ekki mikið til að afsanna það heldur. Þegar ég pæli í Year One og hugsa um hvað það var sem gerði hana svona slæma, þá er ég ekki viss hvort ég eigi að kenna leikstjórninni um það eða handritinu. Því eins illa skrifuð og myndin var virkaði hún allan tímann eins og spunamynd. Ég átti líka voða erfitt með að hlæja að leikurunum.Cera og Black gera ekkert nema að vera þeir sjálfir, og það er ekki góður hlutur. Þetta eru tveir einhæfustu "gamanleikarar" sem finnast í dag og einu skiptin sem þeir eru góðir er þegar hlutverkið er vel skrifað og hentar þeim. Eins og t.d. High Fidelity eða School of Rock gerði fyrir Black. Arrested Development, Superbad og Nick & Norah's Infinite Playlist virkuðu fyrir Cera á sínum tíma en því oftar sem maður sér hann gera sömu hlutina fær maður fyrr leið á honum. Á þessum tímapunkti tel ég ekki líklegt að hann geti sýnt nokkurn vott af fjölbreytni. Ég held samt að hann gæti tekið sig vel út sem fjöldamorðingi í bíómynd, þ.e.a.s. ef hann heldur sama tón. Það yrði nett skuggalegt.Mér finnst annars sorglegt að sjá Hank Azaria gera sig að fífli annað skiptið á stuttum tíma. Fyrst í Night at the Museum 2 og nú hérna. Svo illilega vill til að þessar tvær myndir eru þær verstu sem ég hef séð á sumrinu hingað til. Bill Hader er að vísu skondinn í þessari mynd, þótt það sé mjög erfitt að þekkja hann. En rétt eins og í Museum, þá er hann góður að dulbúa sig þegar kemur að slæmum myndum. Djöfull líst mér vel á manninn!Ég hef engan áhuga að fara nánar út í þessa mynd. Þetta er eins og þriðja flokks útgáfa af Life of Brian eða History of the World Part I. Hún er kvalafull, þunn, barnaleg og hreint út sagt leiðinleg. Hún má eiga það að vera metnaðarfull í sviðsmyndum og búningum, en því miður er það eins langt og metnaðurinn nær. Sorglegt.3/10