Inglourious Basterds (2009)

Allt sem þú veist um sögu Hitlers, skalt þú gleyma, því að þessi saga kemur henni ekkert við sögu þótt Hitler sé í henni. Allt sem gerist! Myndin virkar líka betur þannig! Mér finnst mjög erfitt að gagnrýna þessa mynd, því ég er ennþá í sjokki útaf þessari mynd. Hún er allt, fyndin, blóðug, vel leikinn, flottar klippingar, ALLT!

Handritið virkar...Það er orðið við það. Það veit alveg hvert það er að fara, góðar samræður, þótt þær eru langar þá fara samræðurnar í einnhvern punkt. Myndin er sjálf mjög köld og groddaleg. Eða, það sýnir enga miskunn, sem er mjög gott. Persónur myndarinar eru rosalegar. Þær eru ógeðslega vel skrifaðar og leikararnir eins og Brad Pitt, Eli Roth, Christoph Waltz og Daniel Brühl, passa mjög vel við persónurnar. En ég verð samt að segja að C. Waltz er algjör meistari í þessari mynd. Í hverri senu sem hann er í þá er hann bara scary! Brad Pitt stendur sig eins og hetja, Eli Roth segjir ekkert mikið en leikur samt mjög vel í myndinni. Hvernig hann seigir línurnar sínar, holí sjitt!

Tónlistin myndarinar er mjög góð, og líka lög eins og : The Green Leaves of Summer úr myndinni The Alamo, gjééééðveikt!
Klipping myndarinar er eftir Sally Menke, sem hefur klippt allar myndir Q T, og er töff eins og vanalega. En svo er það auðvitað Quentin sem skiptir máli, hann setur eiginlega allar stríðsmyndir sem hann hefur séð til samans, blandað við stílin sinn. Ég verð að segja að hann er hefur gert algjört meistaraverk, þótt að honum hefur ekki alltaf gengið vel, ég meina eins og með Jackie Brown og lengdin hjá Death Proof, eða hversu langdreigin hún er, en gekk vel.

Þessi mynd er bara algjört æði, horfðu á hana í bíó! Quentin er kominn aftur og ég vona að hann gerir ekki fleiri Jackie Brown! En þetta er full húsa mynd, verð ég að segja. Enda rosaleg! Ég veit að ég er bara búin að gefa þessari mynd of stór orð, en hún er bara þannig.

Skítt með Kill Bill.... Ég held að Kill HITLER sé miklu meira málið !!

Inglorious Basterds er ein af toppmyndum þessarar áratugar, og ég grínast ekki með það. Það er ekki eitt element sem hún gerir rangt. Sagan er gjörsamlega fullkomin. Hún er spennandi, kraftmikil, ófyrirsjáanleg og stútfull af svokölluðum BAD-ASS atriðum sem öllum langar að sjá. Stíllinn er bilaður og hver einasta tónlist alveg meiriháttar flott og setur flottan svip á atriðin.

Ég skal alveg ganga svo langt með að segja að hún sé jafn góð ef ekki aðeins betri en Pulp Fiction. Af hverju er svo óheilagt að segja það?? Ég er viss um að helmingur ykkar sem hafið séð þessa mynd og dýrkað hana séuð á svipaðri skoðun og viljið ekki viðurkenna það. Allur lokahlutinn á Basterds er svo rosalegur og vægast sagt mind-blowing á öll skynfæri að ég held að ég hafi ekki upplifað aðra eins "fokk já!!" stemmningu síðan The Dark Knight í fyrra.

Öll samtölin eru ekkert síðri en í Pulp heldur, og húmorinn er líka að mínu mati betri. Leikararnir vinna sér líka allir inn leiksigur. Christoph Waltz, Brad Pitt og Eli Roth fannst mér þó langbestir.

2009 hefur vægast sagt komið mér á óvart kvikmyndalega séð. Fyrst hélt ég að Watchmen væri besta mynd ársins, þangað til ég sá Public Enemies (afhverju hata hana svona margir???). En núna er ekki spurning... Inglorious Basterds fær fullt hús stiga og sé ég ekki eftir þeirri ákvörðun að gefa henni það. Myndin er skylduáhorf í alla staði sem kunna að meta "góðar" kvikmyndir. Hún er kannski ekki mikil á hasar, en skemmtanagildið er alveg óaðfinnanlegt.

Ég er gjörsamlega í skýjunum, og næst þegar Tarantino kemur til landsins að hella sig fullan, þá mun ég ekki hika við að ganga að honum og þakka honum fyrir þessa frábæru upplifun sem Basterds gaf mér.

10/10

Upplifun mín af þessari mynd Tarantino´s er enn að mótast, en eftir að hafa séð hana á forsýningunni fyrir 2 dögum hef ég á tilfinningunni að þessi mynd verði í framtíðini sögð nr. 1-2 af myndum hans og er þá mikið sagt.
Hann tekur sögulegan ramma WW2 og setur fram eins og honum þóknast, skeytir litlu um nákvæmar sögulegar staðreyndir og gefur nýtt sjónarhorn á söguna án þess þó að taka "full" Mel Brooks stílinn á það.
Hann hefur einhvern vegin eðalauga fyrir að finna úrvals leikara sem annars hafa verið í meðalhófsmyndum eða lítt þekktum. Bæði með Mélanie Laurent í lykilatriði sem gyðingur í hefndarhug, en ekki síst Christoph Waltz sem hingað til hefur leikið í þýskum þáttum og kvikmyndum m.a.s. Derrick enda orðin rúmlega fimmtugur kallinn. Að öðrum ólöstuðum í myndinni þá átti hann gjörsamlega sviðið á köflum. Kæmi ekki á óvart að hann yrðir a.m.k. tilnefndur fyrir Óskar næst.
Held að þrátt fyrir smá sögustælingu eigi myndin séns inní akademínuna, sem þó skiptir ekki öllu því hún stendur ein og sér algjörlega fyrir sínu og fer beint í toppmyndasafn kvikmyndaáhugamanna.
Gylfi Þór Gylfason

Quentin Tarantino hefur kannski ekki alltaf verið snillingur, en það er alltaf gaman að sjá hvaða furðulega stílbræðinga hann kemur með. Í hvert sinn sem hann býr til kvikmynd leggur hann blóð, svita og tár í hana og augljóslega heilmikið af sjálfum sér. Myndirnar hans hafa alltaf verið ógurlega frjálslegar að því leyti að þær fara nánast aldrei eftir hefðbundnum frásagnarháttum og eru í raun engar tilteknar handritsreglur (eða reglur yfirhöfuð!) til staðar. QT gerir einmitt það sem hann vill og gefur skít í venjulegu leiðirnar, og við öll gefin tækifæri vitnar hann í þekkta kvikmyndageira sem eru að mestu leyti útdauðir.Það er erfitt að bera nýjar Tarantino-myndir ekki saman við þær gömlu, en slíkt er eðlilegt þegar ákveðinn leikstjóri leggur það ávallt á sig að prófa nýja hluti. Ég held því samt fram að hann eigi aldrei eftir að toppa Pulp Fiction. Reservoir Dogs... kannski, en það þýðir samt ekki að hann eigi ekki séns á því að gera magnaða mynd aftur þrátt fyrir það, og ég hef beðið lengi eftir henni. Jackie Brown fílaði ég alltaf en náði samt aldrei að dýrka. Kill Bill byrjaði frábærlega en dalaði í seinni "hlutanum" fyrir mér, og Death Proof hefur mér aldrei þótt neitt sérstök og mér hefur ekki tekist vel að nenna að horfa á hana aftur. Inglourious Basterds, gamalt draumaverkefni brjálæðingsins, hefur loks litið dagsins ljós og þótt hún sé kannski ekki epíska stórverkið sem hann hafði hæpað upp í rúman áratug, þá tókst mér engu að síður að fíla hana í döðlur! Það gerir þetta þá að fyrstu mynd leikstjórans sem ég myndi setja í uppáhald síðan Pulp kom út.Basterds er gríðarlega vel heppnuð retró-stríðsmynd með smá kryddi af spagettívestra. Myndin tekur ýmsar áhættur og svínvirkar allan tímann með teygðri en skemmtilega óhefðbundinni frásögn sem bæði byrjar og endar með þvílíkum stæl (ég kem að því betur á eftir). Tarantino virðir Sergio Leone-stílinn með að leyfa einfaldri sögu að spilast á sniglahraða þar sem uppbygging og andrúmsloft skiptir mestöllu. Leone hefur reyndar verið meira hrifinn af löngum þögnum meðan Tarantino fyllir glæsilega í eyðurnar með samræðum sínum. Handritið býr ekki yfir neinum kunnuglegum formúlum og kemur framvindan stöðugt á óvart. Persónur í Tarantino-myndum eru t.d. alltaf jafn ófyrirsjáanlegar. Maður getur aldrei reiknað með því hvað þær munu segja eða gera næst og er Basterds engin undantekning þar. Ég gat aldrei séð fyrir mér hvert myndin væri að stefna eða hvernig hún ætti eftir að spilast út til enda, og slík tilfinning er ávallt hressandi í heimi þar sem kunnuglegar formúlur finnast nánast á hverju strái.Allt skrautið í kringum þennan pakka gerir áhorfið margfalt eftirminnilegra. Tónlistin stendur þar rækilega upp úr. Til að sverja sig meira í ætt við Leone þá styðst myndin mestmegnis við alveg hreint mögnuð stef frá gamla meistaranum Ennio Morricone. En sama hvað menn hafa neikvætt að segja um þennan ofvirka leikstjóra, þá er ómögulegt að setja út á tónlistarvalið hans, sem er nánast alltaf fullkomið. Tæknivinnslan er einnig í takt við "gamla skólann." Sally Menke stendur sig ákaflega vel með klippinguna, enda vön kona sem hefur klippt allar myndir leikstjórans. Kvikmyndataka hins þaulreynda Roberts Richardsson er líka til fyrirmyndar.Leikaravalið er skothelt frá hverjum og einum. Brad Pitt, án efa þekktasta andlitið, er drullugóður og kemst undarlega vel upp með Tennessee-hreiminn sinn. Af sýnishornunum að dæma átti ég von á svakalegum ofleik en Pitt kemur einungis fram í hófi svo hann kemur bara nokkuð vel út. Mér leist heldur ekkert á það að Tarantino hafi sett góðvin sinn, Eli Roth, í mikilvægt hlutverk en í ljós kom að hann átti alls ekki margar línur og í raun stóð hann sig eins og hetja. Hann hefur a.m.k. góð svipbrigði sem nýtast honum vel þegar kemur að ógeðfelldum manndrápum á skjánum. Mélanie Laurent, Til Schweiger, Diane Kruger, Daniel Brühl og Michael Fassbender gera fáránlega góða hluti við minni - en álíka mikilvægar - rullur. Það fer samt ekki á milli mála að senuþjófur myndarinnar sé Christoph Waltz. Hann gjörsamlega étur upp hvern einasta ramma með bestu lyst í eftirminnilegasta og án efa best skrifaða hlutverki myndarinnar.Basterds er samt MJÖG þung á samtölum. Ég get svosem ekki kvartað meðan þau virka, sem þau svo sannarlega gera. Tarantino hefur ekki pennað svona grípandi samtöl í rúman áratug. Ég var líka orðinn þreyttur á teygðum stelpusamræðum sem stefndu hvergi í Death Proof og löngum mónólógum um dauða fiska í Kill Bill. Ég verð samt að játa að sama hversu vel skrifað handritið er, þá er flæðið stundum fullengi í hlutlausum gír. Einstaka sinnum langar mann bara að nasistarnir haldi kjafti (nema þegar Waltz er á skjánum) og bíður maður ólmur eftir að Pitt, Roth og hinir Bastarðarnir geri þeim eitthvað illt, en því miður er stundum langt á milli slíkra atriða. Mér finnst trailerar myndarinnar gefa fullmikið til kynna að hér sé á ferðinni hröð og brútal vitleysa. Hún er jú, vitleysa að vissu leyti og þeir sem taka það nærri sér að hún hristi aðeins til í mannkynssögunni eiga ekki von á góðu kvikmyndakvöldi. Ofbeldið, þrátt fyrir að vera stundum gróft, er samt alls ekki í fyrirrúmi og þótt ég hafi kannski verið innst inni svekktur að hafa ekki fengið að sjá meira af nasistadrápum og bullandi geðveiki þá var ég ekkert ósáttari við það sem ég fékk í staðinn.Saga Basterds er skipt niður í fimm númeraða kafla, alveg eins og Kill Bill-myndirnar. Tveir kaflar stóðu samt hvað mest upp úr, sá fyrsti og sá síðasti. Þessar fyrstu 20 mínútur bera stærstu einkenni spagettívestrana og jafnvel væri hægt að taka þennan staka kafla og nota hann sem litla, magnþrungna stuttmynd. Svo eru síðustu 45 mínúturnar líka alveg magnaðar, og ég get ómögulega sagt annað en að þetta sé einhver besti lokasprettur sem ég hef séð í bíó í ár, og e.t.v. undanfarin ár. Ég var næstum því farinn að gráta af gleði yfir því sem gerðist alveg í lokin. Hvílík snilld! Myndin tekur sveiflur inn á milli út lengdina en tapaði aldrei áhuga mínum. Hins vegar, hefðu hinir þrír kaflarnir náð hæðum þessara tveggja, þá hefði ég ábyggilega fundið jafningja Pulp Fiction. Maður má láta sig dreyma.Inglourious Basterds er akkúrat rétta blandan af gamaldags (og afar stílískri) kvikmyndagerð og fersku hráefni. Sagan tekur sig kannski ekki alvarlega en myndin er alls ekki laus við kröftug móment. Hún slær líka á alla réttu strengi hvað spennuuppbyggingu varðar, en þá mjög óhefðbundna, og oftast með samræðum. Það er ljóst að myndin eigi ekki eftir að virka á alla. Einhverjum mun finnast hún langdregin og viðburðarlítil svo ekki sé minnst á það að 60% af talinu er á þýsku og frönsku. Ég kannast samt við þetta. Ég man þegar ég var 11 ára og horfði fyrst á For a Few Dollars More eftir Leone og beið alltaf eftir skotbardögunum og skildi ekkert í flæðinu eða hvað fólki fannst svona frábært við hana. Ég var náttúrulega ungur og með lélegan smekk á þeim aldri, eins og má ímynda sér. Ég held samt að menn eigi eftir að hugsa svipað um þessa, sama hversu gamlir þeir eru. Bara spurning um hvernig væntingar eru stilltar.Þið hin sem kunnið þó að meta þennan hæfileikaríka og örlítið ruglaða leikstjóra sem er algjörlega einn sinnar tegundar, klárlega tékkið á þessari og upplifið hvernig stríðsmynd spilast út í hinum brenglaða bíómyndaheimi Tarantinos.9/10 - Vá hvað mig langar mikið að horfa á hana aftur! Ég hef þegar séð hana tvisvar þegar þessi texti er skrifaður og myndin virðist betri og betri því meira sem ég hugsa um hana.