Reykjavík-Rotterdam (2008)

 Mér fannst þessi ekki góð og ekki 1300 kall virði. Það var ekki mikið að gerast í henni og öll hasaratriðin voru sýnd í trailernum (öll!). Húmorinn var samt alveg fínn og fyndin en myndin mjög fyrirsjáanleg á köflum. Mér finnst hún betri en Stóra Planið og álíka íslenskar myndir. Baltasar Kormákur er góður leikari og Ingvar getur ekki klikkað. Ég mæli samt ekki með að fara á þessa mynd í bíó og mér leiddist svona 80% af myndinni. Besta íslenska mynd ársins hingað til en samt ekki góð. Var fyrir miklum vonbrogðum því auglýsingin lofaði miklu, kannski of miklu. Einkunn: 4/10

Því miður hefur þetta ár verið alveg hreint glatað fyrir íslenskar kvikmyndir, og þar koma upp í hugann ræmur eins og Brúðguminn, Heiðin, Stóra Planið, Skrapp Út og Sveitabrúðkaup. Reykjavík-Rotterdam kemur hins vegar nett öflug inn og slær þessum titlum léttilega við og sýnir þeim einnig hvernig á að gera almennilega góða mynd á klakanum.Stefnuleysi er mikill siður í íslenskum bíómyndum, en ekki í þessu tilfelli. Reykjavík-Rotterdam stýrist af vel unnu handriti og skemmtilegri og e.t.v. spennandi atburðarás. Hvert atriði í myndinni þjónar tilgangi og myndin heldur góðu flæði nánast allan tímann. Óskar Jónasson er örugglega besti íslenski leikstjórinn starfandi í dag og ég grínast ekki með það. Baltasar hefði komið til greina en eftir Brúðgumann er ég ekki alveg svo viss. En þrátt fyrir að Óskar hafi stigið fáein feilspor með þætti eins og Stelpurnar, þá hefur þessi maður matreitt okkur sanna íslenska gullmola á borð við Fóstbræður (seríu 2 og 3 - sem fólk getur vitnað endalaust í), Sódóma Reykjavík og tvö skárstu áramótaskaup sem ég get munað eftir. En sterku hliðar hans hafa hingað til verið í gríninu, og þrátt fyrir að hafa manninn í góðu áliti, þá vissi ég ekki alveg hvað ég ætti að búast við af þessari mynd áður en ég sá hana.Það ættu nú flest allir að vera búnir að fatta það núna, að spennu/glæpamyndir hafa hingað til ekki verið vel heppnaðar hérlendis. Lítið t.d. bara á myndina Köld Slóð, en hún var sennilega fyndnari en allt gamanefni Óskars samanlagt. Bara verst að það var aldrei meiningin.Reykjavík-Rotterdam er klárlega best heppnaði íslenski "þriller" sem ég hef séð, en þrátt fyrir að vera hvorki frábær né angandi af frumlegheitum, þá gengur myndin upp að nærri öllu leyti og virkar sem drullugóð afþreying. Leikararnir standa sig allir virkilega vel. Enginn er of alvarlegur eða ýktur. Tónn myndarinnar er sömuleiðis aldrei of alvarlegur og samtölin koma bara prýðilega út, en venjulega er það mjög erfitt að láta samtöl í svona mynd virka trúverðug. Kannski er það útaf því að íslendingar eiga til að ganga svolítið langt í leikhústilþrifum eða reyna fullmikið að skara fram úr næsta manni, en Óskar sér greinilega til þess að ekkert slíkt gerist hér og það eitt og sér á skilið stóran plús. Myndin er einnig skemmtilega áköf (þ.e.a.s "intense") á pörtum, þá sérstaklega í seinni hlutanum, sem að verður að teljast með betri lokasprettum sem sést hefur í íslenskri mynd. Myndin hefði reyndar getað grætt á því að fókusa aðeins betur á lykilpersónurnar í fyrri helming, en hraðinn í frásögninni bætir það nokkurn veginn upp.Það er óvenju sjaldséð að maður fái íslenska mynd þar sem að handrit hefur forgang og söguþráður nær að þróast út alla lengdina. Útaf einhverjum ástæðum eru margar íslenskar kvikmyndir sundurlausar karakterstúdíur sem að skilja sama og ekkert eftir sig. Einnig er það þekkt að margar slíkar myndir eiga til að drekkja sér svolítið í þunglyndi til að skapa öflugt drama, en maður sér oftar en ekki í gegnum það.Reykjavík-Rotterdam er eins og óvænt gjöf frá hæfileikaríku fólki. Myndin er - eins og ég áður sagði - engin snilld, en djöfulli góð engu að síður og með öllum líkindum er þetta besta íslenska myndin síðan... Úff... Ég veit ekki. Þyrfti að hugsa ansi langt aftur í tímann.Alls ekki langt frá áttunni, en ég læt það duga að skilja hana eftir með háa sjöu.7/10

Það er virkilega ánægjulegt að sjá mynd sem fer verulega fram úr væntingum. Íslenskar glæpamyndir hafa ekki átt sérlega mikilli velgengni að fagna, ef til vill ekki síðan Sódóma Reykjavík var og hét. Oft hafa íslenskar myndir, glæpamyndir sem aðrar, liðið fyrir lélegt handrit og stundum engu líkara en að myndin hafi verið látin klárast þegar filman var búin, óháð framvindu sögunnar. Hér er þó annað upp á teningnum og mikið snilldarbragð að fá Arnald Indriðason til að skrifa handrit að myndinni, ásamt leikstjóranum Óskari Jónassyni. Handritið er sterkasti hluti myndarinnar, trúverðugt, kómískt, vel uppbyggt og - ótrúlegt en satt, miðað við íslenska mynd - virkilega spennandi á köflum og sagan heldur athygli frá upphafi til enda. Óskar hefur ekki verið sérlega afkastamikill kvikmyndaleikstjóri og síðasta mynd hans, Perlur og svín, vakti ekki sérlega miklar vinsældir, en hann snýr aftur með látum að þessu sinni. Það er líka frábært að sjá Baltasar Kormák (sem framleiðir myndina einnig) fara með aðalhlutverkið og gerir hann það feykilega vel, enda ekki við öðru af búast. Ingvar E. Sigurðsson er einnig í burðarhlutverk, en hins vegar á bæði góða og slæma spretti að þessu sinni. Af öðrum leikurum sem eftirminnilegir eru má helst nefna Þröst Leó Gunnarsson og Jóhannes Hauk Jóhannesson, auk þess sem Jörundur Ragnarsson stimplar sig enn og aftur inn sem einn af efnilegustu leikurum okkar. Þá má í lokin sérstaklega hrósa Háskólabíói fyrir það að sýna myndina í Stóra salnum, sem er allt of sjaldan notaður núorðið fyrir kvikmyndasýningar.María Margrét Jóhannsdótirkvikmyndir.com

 Fyrst og fremst þá verður að segjast að eins og allar aðrar íslenskar myndir sem fá yfirleitt frábæra dóma hjá öllum íslenskum gagnrýnendum þá er Reykjavík-Rotterdam ekkert frábrugðin.  Hún eins og flestar íslenskar myndir stendur ekki undir þessum góðu gagnrýnum, auðvitað er það persónubundið og fer eftir smekk hvers og eins.  Hinsvegar er Reykjavík-Rotterdam fínasta mynd að mínu mati, hún er vel heppnuð á langflestum sviðum en að mínu mati ekki með nægilega gott handrit.  Myndin er byggð á bók Arnaldar Indriðarsonar og handritið er skrifað af honum með Óskari Jónassyni, ég hef aldrei lesið bókina svo ég þekki ekki muninn þar á milli.  Myndin heldur sig vel við efnið en náði sjaldan að byggja upp neina almennilega spennu, allavega ekki á stöðum sem skiptu máli.  Persónurnar voru oft aðeins of ýktar og þar sem myndin var full alvarleg þá fannst mér það ekki passa saman.  Handritið hafði fína uppbyggingu en hafði margar línur sem mér líkaði einfaldlega mjög illa við, en leikararnir gerðu sitt besta til þess að lagfæra þær í flutningi.  Leikararnir voru einnig misgóðir en allir stóðu sig býsna vel en það var endinn á myndinni þar sem mér fannst myndin falla flöt, líklega því að spennumagnið var í lámarki á þeim punkti og mér fannst hún enda nánast á engu.  Af þessum ástæðum get ég ekki gefið myndinni of háa gagnrýni, hún er vel gerð og ég fílaði margt við hana.  Hinsvegar er þetta engin tímamótamynd né neitt sérstakt við hana sem gerir hana merkilega, það er þó aðeins mitt álit og ég ráðleggi ekki mörgum að fara eftir því...

Ég vil byrja á því að leiðrétta það sem Eysteinn segir í umfjöllun sinni um að það sé óraunhæft að fyrrverandi fangar fái vinnu hjá öryggisfyrirtæki, skilyrðin sem eru sett fram af því annars ágæta fyrirtæki eru þau að maður skili inn sakavottorði. Það skilyrði er sjaldnast innheimt og því er mjög auðvelt fyrir mann sem hefur setið inni að komast í vinnu þar. Það gæti þó verið að þeir grennslist eitthvað fyrir um starfsmenn eins og vel gæti hafa verið í myndinni þegar persóna Baltasars talar um að vinnan sé alltaf með eitthvað kjaftæði. Það gæti einnig verið útaf því að hver bíll er með staðsetningatæki tengt tetrakerfinu sem gefur upp staðsetningu á bílnum á skjá í höfuðstöðvum öryggismiðstöðvarinnar. Því er ekki hægt að vera eitthvað á rúntinum í persónulegum erindum án þess að slíkt komist upp.Nema hvað, ég hef sjaldan verið jafn ótrúlega spenntur á íslenskri mynd. Þegar söguflétturnar fóru að vinda upp á sig fór maginn gjörsamlega á hvolf og fann ég svipaða tilfinningu þegar ég sá lögguna nálgast aðalsöguhetjuna og síðast þegar ég var stoppaður fyrir of hraðan akstur fyrir löngu síðan. Maður lifði sig hreinlega inn í myndina. Kaldur raunveruleiki myndarinnar er eitthvað sem maður hefur ekki séð í langan tíma hvorki í íslenskri né erlendri mynd.Óskar gengur frá efninu á skemmtilegan hátt og þótti mér afar ánægjulegt að mér leiddist ekki eina mínútu meðan ég fylgdist með myndinni, málið er nefnilega að ég vinn í kvikmyndahúsi og á mjög auðvelt með að missa athyglina af leiðinlegum myndum og fara skoða límingar milli reela og tékka á sándinu. Það gerðist ekki í þessari mynd. Allt í allt skotheld mynd, góðir leikarar, góð saga, leikstjórn í topp formi. Ekkert sem ég get sett útá.10/10

Loksins er Óskar aftur byrjaður að leikstýra kvikmyndum. Hann kann þetta kallinn. Við erum að sjá ótrúlegann leik og vel þétt handrit. Það er mjög gott jafnægi á drama og gríni, en spennan er í forgangi. Yfirleitt er mér alveg sama um eitthverja smyglara í bíómyndum, en eitthvernvegin náði ég að kynnast persónunum það vel að mér var alls ekki sama. Dramað byggðist upp og var ekki þjálft eins og í svo mörgum myndum. Allur söguþráðurinn var skýr og „to the point“. Besta íslenska kvikmyndin síðan Hafið og það besta sem Óskar hefur gert síðan Sódóma Reykjavík. Yfirleitt eru það óraunverulegu hlutirnir sem ég gagnrýni helst, og það eina sem ég sá í þessari mynd er, að það er mjög óraunhæft að maður sem hefur setið í fangelsi fái vinnu hjá Öryggismiðstöðinni.