The Chronicles of Riddick (2004)

The Chronicles Of Riddick er mjög góð framhaldsmynd mun betri en ég bjóst við. mér finnst tæknibrellurnar vera alveg frábærar og söguþráðurinn er mjög fínn. en myndin tengist Pitch Black ekkert mikið fyrir utan svertingjann og stelpuna sem ég man ekki hvað heitir en hún var á plánetunni sem var fangelsi. það er flott að Negromang kallarnir eru ekki einhverjar geimverur eins og í Pitch Black heldur eru það bara venjulegir menn sem trúa á eitthvað annað en hinir og eru þess vegna að drepa allt og sprengja allt í klessu. það er mjög vel gert þegar þeir gera árár á eina plánetu sem Riddick er á sem heitir Stóra Mekka held ég. myndin byrjar á því að Negromanger er lýst og sagt af hverju þeir eru í þessari krossferð sinni þeir eru að kynna sína trú með því að segja trúið á okkar trú eða deyjið. myndin er bæði mikil spenna og fyndin á pörtum og er sem sagt mjög skemmtileg að mínu mati.

Þessi mynd einkennist af góðum bardagaatriðum og einkum skemmtilegum Riddick sem er ein skemmtilegasti karakter sem ég hef kinnst í gegnum Bíómyndir. Söguþráðurinn er góður og spennandi en fer að verða frekar langdreginn þegar lengra á myndina líður, mæli með þessari mynd sem að hafa gaman af þess háttar myndum.


Þeir sem hafa ekki gaman af framtíðar-skáldmyndum skulu láta þessa framhjá sér fara en aðdáendur Matrix og Pitch Black ættu tvímælalaust að skella sér á hana.

Þetta framhald er ekkert sérlega got meða við fyri myndina, PB. En ég var mikið hrifin af bardögunym og hvernig leikstjórin lék sér með myndarvélina, en það voru nokkrar villur, svo sem að hann var í góðum fýling á meðan það var 700 stiga hiti, þau gátu hlaupið yfir eldgosarsvæði án þess að verða fyrir eithverjum eitur gufum. En mér fanst hún góð skemtun og ég lifði mig vel inní hana og var sátur. Ég pældi ekkert í villonum í myndinni fyr en að ég sá hanna í seina skiftið. hún er góð afreing, mæli með henni þó að þið séuð ekki búin að sjá fyrir myndina, því þessi kemur söguni úr fyri ágætlega vel til skila í grófum drátum.

Hörkumynd með djúpum pælingum, full af hasar og áhugaverðum persónum -þá ekki síst Riddick sem er mjög heillandi karakter. Hann er á flótta út alla myndina og hefur endalausar leiðir til að koma sér úr vandræðum (eða í þau). Hann á ekki í djúpum samskiptum við annað fólk en verndar þá sem standa honum næst jafn vel og hann gengur örugglega frá óvinum sínum. Mun betri mynd en ég nokkurn tímann bjóst við. Ég var ein af þeim sem dýrkaði Pitch Black og var hrædd um að þessi yrði vonbrigði en það var öðru nær. Hún er lítið síðri en sú fyrri. Hér eru frábærar tæknibrellur og flottir búningar og umgjörð og góður leikur hjá flestum. Sterkur háspennu söguþráður sem heldur manni pikkföstum við skjáinn -það var ekki hlé á minni sýningu og var ég fegin því. Vin Diesel með eina bestu frammistöðu sína hingað til og hin gamla góða Judi Dench klikkar ekki. Tónlistin var þrusugóð eins og í fyrri myndinni. Það voru fáir í stóra salnum en mikil stemning samt sem áður. Ég var mjög hrifin og get ekki beðið eftir næstu mynd -sem ég er fullviss um að komi innan 5 ára. Aðdáendur Pitch Black og góðra spennu- hasar- framtíðar- og ævintýramynda mega ekki láta The Chronicles of Riddick fara fram hjá sér. Takk fyrir mig.

Þurfti Pitch Black nokkuð á framhaldi að halda?? Í rauninni ekki. Aðstandendum tókst aftur á móti að mjólka skemmtilegri hugmynd upp úr þessu öllu saman. The Chronicles of Riddick hefur ósköp lítið með fyrri myndina að gera, ásamt því að vera eins frábrugðin henni og mögulegt er - þar sem fyrri myndin átti að vera hrollvekja, hér er PG-13 sumarræma á ferðinni. Svo að auki var sú mynd gerð fyrir minna en 1/3 af því fjármagni sem lagt var í þessa - en það er ekki hægt að neita að hér hefði getað verið góð uppskrift fyrir sumarsmell; Útlitið er glæsilegt, brellurnar svakalegar, hasarinn töff og meginkarakterinn ennþá meira töff. Vin Diesel er fæddur töffari, þótt mörg hlutverk hans hafa verið misgóð. Riddick, hins vegar, þótti mér alltaf hans nettasta fígúra. Þetta varð bara einhvern veginn að hans 'iconi' (gleymið Triple X!) enda komst hann á toppinn vegna hans. Hvað er þá það sem olli því að einkunn mín sé ekki hærri? Svarið er: Handritið, svo aðeins eitthvað sé nefnt. Söguþráðurinn fylgir þar sterkt eftir. Ég geri mér fullkomlega grein fyrir að hann sé fátt annað en afsökun til að bera fram hasar, sem er jafnvel oft í líkingu við tölvuleik (CGI-brjálæði, að sjálfsögðu) eða tónlistarmyndband (ýktar, hraðar klippingar). Maður sér varla stundum hvað er í gangi. En engu að síður er plottið svo hryllilega óljóst og ruglingslegt að ég veit ekki hvort ég eigi að kenna handritinu um eða leikstjóranum fyrir að klippa mikilvægar senur úr myndinni (atriði sem bjóða upp á meira 'plot exposition'). Sama hvort það er, þá er þetta veikur partur af heildarmyndinni. Það getur gert mann áttavilltan þegar maður hefur ekki hugmynd um hvað er í gangi. Hápunktur myndarinnar er kaflinn á eldhnettinum. Öll miðja myndarinnar á sér stað þar, en það er samt sem áður furðulegt hversu lítið þær senur höfðu með söguna að gera. Sama og ekkert. En á stigi hasars hafði ég mest gaman að þeim hluta. Þessi mynd hefði getað orðið svo miklu meira en hún er. Pitch Black varð eftirminnileg í því hversu mikil B-mynd hún var, en The Chronicles of Riddick skilur ekki mikið eftir sig. Sem afþreyingarmynd: Ekki slæmt, en heldur ekkert svo gott.5/10

Þegar maður sest niður til að skrifa dóm um mynd eins og COR, er mjög líklegt að upp komi langur listi af göllum. Hún er alls ekki alslæm, en staðreyndin er samt sú að hún stendur Pitch Black langt að baki. Í þeirri mynd var Riddick dæmdur morðingi, og nógu óútreiknanlegur til þess að maður hafði ekki hugmynd um hvað hann myndi gera allt til enda. Í COR er hann skyndilega orðin ofurhetja, eða &8222;Furykani&8220; ef ég man rétt. Kemur ekki upp úr dúrnum að alheimurinn er í mikilli hættur vegna hinna illu Necromangara (sem virðast vaða um allt og sprengja upp plánetur án nokkurrar skiljanlegrar ástæðu) og Riddick er sá eini sem getur komið ljótu köllunum fyrir kattarnef, enda af þessum Furykanaættbálk sem yfirmarskálki Necromangaranna er illa við. Hljómar eins og algjört bull, og er það líka í helstu dráttum. Raunar furðulegt að persóna Riddick sé notuð, enda nánast óskyld morðingjanum úr PB. Líklegt að það hafi átt að hala nokkrum aukaaurum í kassann. Annars er sagan nokkurs konar samkurl úr biblíunni (spádómur, ekki ósvipað Matrix), Shakespeare (furðuleg persóna Thandie Newton), og hinum og þessum klisjum. Þarna má sjá hugmyndir úr Borg hinna týndu barna, þá í sambandi við vondu mangarana. En í þeirri mynd var stemningin einmitt svo þrúgandi að það var oft þrekraun að horfa á hana, sú er einnig raunin hér. Staðreyndin er sú að þegar mangararnir eru á skjánum, er myndin næstum því leiðinleg. Auðvitað eiga þeir að vera vondir en þeir eru bara svo litlausir að maður vildi helst að þeir hyrfu úr myndinni algjörlega. Hún byrjar nefnilega vel, þegar Riddick er á flótta undan mannaveiðurum, og kaflinn í fangelsinu er býsna skemmtilegur líka. Sá endar á æsilegum flótta undan sólarupprás, og minnir um margt á æsilegan flótta í Pitch Black, þar sem einmitt var verið að flýja undan myrkrinu! Flott vísun í gangi hérna og ekki kannski öllum augljós við fyrstu sýn. Ég var hins vegar ekki alveg að skilja hvernig Riddick gat haft það náðugt inni í flugskýli á meðan það var 700 gráðu hiti fyrir utan! Fáránlegt. Það eru annars fínar hugmyndir í gangi hérna, og tilkomumikið þegar mangararnir gera innrás. Bardagaatriðin eru yfirleitt tekin þannig að maður sér ekki hver skrattinn gengur á, það glittir í Riddick innan um hraðar klippingar og skyndilega stendur hann einn eftir yfir hrúgu af föllnum óvinum. Nokkuð óvandað, verður að segjast. Þegar líður á myndina fjölgar klysjunum og geispunum. Pitch Black var gerð af meiri vilja en mætti, enda sennilega ódýr í samanburði við COR. En það sannast enn að flottar brellur eru ekki nóg til að halda uppi mynd.

Sko! Vissi að þetta yrði upptalning á göllum. Það eru alveg góðir kaflar og punktar í þessari mynd. Þeir falla bara í skuggann á göllunum. Ég tek mér í munn orð Riddick, þegar hann sér hrikalegan arkítektúrinn í höll yfirmarskálksins: &8222;Hefði haft það öðruvísi.&8220;

Fyrst þegar ég sá Pitch Black í bíó september 2000 hafði ég ekki hugmynd um hverskonar mynd það væri. En mér fannst hún góð, og þegar ég heyrði af Chronicals of Riddick, líklega nálægt tvem árum síðan. Þá fannst mér það fáranlegt þar sem Pitch Black er einangruð í söguþræði og low-budget. Svo kom fyrsti teaser í mars og mér leist en ekkert á hana. Trailerinn kom en þá reis áhuginn. Loks sá ég myndina 25. júní 2004 og ég get ekki líst hve miklu betri hún var en ég hélt. Vin Diesel lék Riddick bara mjög vel, eins og í Pitch Black. Þrátt fyrir að Pitch Black var einagruð mynd þá nær leikstjórinn sem skrifaði einnig myndina að búa til umheim í anda Dunes og Star Wars. Söguþráðurinn er ekki eins einfaldur og ,ætti búast við. Að mikilli undrun þá koma fyrir þeir sem lifðu af Pitch Black í stórum hlutverkum. Myndin heldurr áfram fimm árum eftir Pitch Black og þá er Riddick búinn að vera í felum á kaldri reikistjörnu en mannveiðarar hætta aldrei að reyna góma hann. Stíllinn er svipaður og Pitch Black þó breytt að sumu leiti og bættur að mörgu leiti. Farið er dýpra inn í fortíð Riddicks, þó ekki allt. Myndin endar þannig að framhald sé á leiðinni og langar mér persónulega að hún verði gerð. The Chronicles of Riddick heppaðist mjög vel og sýnir manni hluti sem maður hefur aldrei séð í kvikmynd. Mín niðurstaða er sú að hún er þriggja-stjörnu mynd. Svo hef ég heyrt að myndin var klippt mikið niður, ef það kemur director´s cut sem ætti að vera nær klukkutíma lengri þá langar mér mikið að sjá þá útgáfu.

(ATHUGIÐ. Hér fyrir neðan er dálítið lönglýsing á myndinni)Þessi mynd er algjör snilld. Vin diesel leikur morðingjan Richard B. Riddick sem er eltur af mannveiðara nokkrum. Á meðan er her af mönnum sem kalla sig Necromangers(dauðvaldar) á ferð um alheiminn og munu annaðhvort fá fólk til liðs við sig eða drepa það. Riddick fer til manns sem hann bjargaði áður(sjá í Pitch Black) til að vita hvernig mannveiðarinn fann hann. En einmitt þá eru Necromangerarnir að gera árás á þá plánetu og mannveiðarinn er kominn aftur á hæla hans. Riddick er fangaður af Necromangerunumog á að gera hann einn af þeim. En svo kemur í ljós að Riddick er af ættbálki hóps sem eru þeir einu sem geta drepið Necromangerana. Á meðan finnur Riddick út að Jack,(sem hann bjargaði líka í Pitch Black)hafi verð sett í fangelsið eldvíti. Hann lætur mannveiðarann ná sér og fara með sér í eldvíti. Þar finnur hann Jack og ætlar að flýja með hana(Jack er kona). En það er erfitt að flýja þar sem eina skiptið sem þau geta komist út er rétt fyrir sólarkomu og þegar sólin kemur verður 700 gráðu hiti. Verður Riddick líka að passa sig því að Necromangerarnir hafa elt hann.

Persónulega, kom þessi mynd mér meira á óvart en ég bjóst við. Hún var ekki eins slæm og ég hélt.

Þið sem ekki hafið séð myndina og viljið láta hana koma ykkur á óvart, ekki lesa lengra.

Myndin hefst á stuttri kynningu á vondu körlunum. Þeir eru svo kallaðir necromancerar sem eru á krossferð um geiminn til að dreifa trú sinni og skilja eftir sig slóð af dauðum plánetum. Þeim sem ekki verður snúið, eru drepnir. Það sem mér líkar betur við þessa mynd er að óvinurinn er mennskur, ekki einhver Alien stæling eins og í Pitch Black. Þó voru aðal-endakallarnir ef mér leyfist að tala einsog maður gerði hér í denn yfir megaman í nintendo, gæddir ýmsum kröftum. Til að mynda var aðal leiðtogi þessarra sértrúarsöfnuðs með þá hæfileika að geta hreyft sig ofurhratt og að geta slitið sál fólks frá líkama þess. Fínir óvinir, bæði hafa þeir sína veikleika og kosti. Þó mætti kynningin á þeim vera aðeins dýpri, maður fær aldrei að sjá neitt meira um hvernig þeir öðluðust allan þennan kraft, aðeins gefin stutt útskýring.

Riddick sjálfur snýr aftur enn magnaðari og ýktari en áður fyrr. En er það svosem ekki í takt við hetjur kvikmynda?

Aðal innihald myndarinnar er leit Riddick's af Jack, stelpunni úr fyrri myndinni. Þegar það tekst, snýr hann sér loks að óvininum og afgreiðir með stæl.

Eins og ég tók fram hér að ofan þótti mér myndin ekki slæm en hún hefur þó sína vankanta. Til dæmis var ég mjög ósáttur við sum bardagaatriðin sem virkuðu hraðspóluð. Þá sá maður greinilega að högginn hittu ekki þegar þau áttu að gera það, sem má aldrei gerast í bíómynd, skemmir atriðið. Einnig vantaði upp á frumleikann, óvinurinn var vel gerður en illi sértrúarsöfnuðurinn hljómar eins og tyggjóklessa. Og toppurinn á þessu öllu var dæmigerði hollywood-endirinn sem bendir til þess að það komi framhald.. Sjaldan ánægjulegt að sjá þannig enda nú til dags, alltaf allt blóðmjólkað og eyðilagt með endalausum framhöldum í stað þess að leyfa myndunum að setja mark sitt á kvikmyndasöguna án áhrifa frá framhaldsmyndum.

p.s. Ég var samt ánægður með það hversu litlu var ljóstrað upp um Riddisk, gaman að hafa dularfulla hetju.