Love Actually (2003)

Þessi mynd er nokkuð skrýtið fyrirbæri. Hún segir margar sögur sem tvinnast saman... nánast ekki neitt. Raunar eru þetta aðskildar sögur þar sem persóna úr einni sögu kastar kveðju á persónu úr annarri sögu og þar með eru tengslin komin. Ekki beint Short Cuts, sem sagt. Hún er allt of löng og er það synd þar sem það hefði verið hægt að klippa út 2-3 sögur án þess að það skipti nokkru einasta máli fyrir heildarmyndina. T.d. hefðu persónurnar sem voru að leika í erótísku myndinni (eða hvað það nú var!) alveg getað horfið. Einnig eru sögurnar það margar að enginn tími er fyrir bakgrunn persónanna, sem virka margar ansi þunnar. Svo og eru sumar sögurnar ekki til lykta leiddar. En þetta er rómantísk gamanmynd, og sem slík hefur hún dálítið fram yfir myndir eins og Two Weeks Notice og Along Came Polly og næstum hverja einustu rómantísku gamanmynd sem hefur komið á undanförnum 2 árum (sem ég hef séð). Hún er nefnilega fyndin. Á köflum ógeðslega fyndin. Og það er númer eitt, tvö og þrjú. Því gef ég henni þrjár stjörnur, þrátt fyrir allt.

Fannst þessi mynd æðisleg....leikarnir góðir og gaman að sja hvað þessi mynd var bæði sorgleg og fyndin. Reyndar fannst mer Hug Grant leiðinlegur...alltaf eins í öllum myndum sem hann leikur. Colin Firth er góður leikari að minu mati og Emma Thompson stendur alltaf fyrir sínu

Ég verð að segja að myndin Love Actually stenst ekki aðra áhorfun. Sá hana í bíó og þótti ósköp sæt, leigði hana svo og varð fyrir miklum vonbrigðum því við nánari skoðun er það sláandi hversu mikil útlitsdýrkun er allsráðandi í myndinni. Til að mynda þá er minnst 11 sinnum á það í myndinni að einhver sé feitur, mjög undarlegt því það kemur söguþræðinum nákvæmlega ekkert við. Er þó í takt við þann boðskap myndarinnar að eftir því sem einstaklingurinn er fallegri (og í sumum tilfellum frægari) því áhugaverðari er hann. Sumar sögurnar eru sniðugar og settar fram á skemmtilegan máta en aðrar eru brálæðislega yfirborðskenndar og ótrúverðugar svo gengur út í öfgar. Skemmtileg tónlist leggur þægilega slikju yfir allt og skapar feel good stemningu sem dregur úr vanköntum myndarinnar. Óttalega amerísk mynd.

Vel leikin en með lélegri tónlist. Myndin fjallar um nokkrar persónur sem eru allar ástfangnar. Það sem mér fannst mest spennandi var strákurinn,það var sönkona í bekknum hans sem hann var skotinn í og pabbi hans var að hjálpa honum að koma þeim saman. Hann tekur þá ákvörðun að spila trommur undir söng hennar. En hann verður að drífa sig því hún er að fara til útlanda og hann þarf að ná henni. Ég segi ekki meira en þið verðið bara að sjá myndina.

Þessi mynd er ein besta mynd ársins og á fjórar stjörnur skilið. Þetta er rómantísk gamanmynd og eru margar sögur í gangi sem eru allar fléttaðar saman. Þetta er samt ekki maður og kona verða ástfangin, heldur fjallar myndin um ást í heild. Það getur verið ást feðga, vina eða hjóna. Þessi mynd er ein besta breska myndin sem ég hef séð. Leikaranir í þessari mynd eru æðislegir og verð ég að hrósa Hugh Grant fyrir hlutverkið sitt sem forsetisráðherra Englands og ég tala nú ekki um stórglæsilegt dansnúmer hjá honum. Bill Nighy stendur sig vel í þessari mynd sem gömul rokkstjarna í “comebacki” þar sem ekkert er honum heilagt. Love Actually er rómantísk, dramantísk og ekki langt í grínið. Mæli með þessari mynd…góð til að horfa á með fjölskyldunni/makanum/frændfólki/börnunum/vinum og tónlistarmönnum.

Kannksi frekar væmin fyrir minn smekk en samt Emmat Thompson góð og sérstaklega Bill Nighy. Myndin eru margar sögur ein af þeim er Hugh Grant (Four Weddings And A Funeral) sem leikur forsetisráðherra Bretlands en hann er ástfanginn af orðljótum starfsmanni hans. Svo er það Liam Neeson (The Haunting) sem leikur stjúpfaðir stráks sem er búinn að missa mömmu sína en strákurinn er skotinn í amerískri stelpu. Svo er það Colin Firth (Bridget Jones' diary) sem er í Frakklandi að einbeita sér að lélegri bók sem hann er að skrifa en er ástfanginn af portúgalskri vinnukonunni sinni. Svo kemur amerísk kona sem er skotin í kollega sínum.Ástin heldur áfram, maður sem er skotinn í konu sem vinnur hjá honum en hann er að halda fram hjá konunni sinni (Emma Thompson). Talandi um að drýgja hór,lélegur listamaður er skotinn í eiginkonu vinar síns (Keira Knightley,Pirates of The Caribbean). Svo er það misheppnaður rokkari (Bill Nighy,Johnny English) en hann tengist ekki ást. Rowan Atkinson mætti leika aðalhlutverkið en annars nokkuð góð mynd.

Vá, vá og aftur vá! Hvað annað getur maður sagt þegar maður flýgur hreinlega á bleiku skýji út úr bíóinu. Richard Curtis (handritshöfundur Bridget Jones’s Diary og Notting Hill) sem er bæði leikstjóri og handritshöfundur Love Actually, hittir pottþétt á réttann nagla í þessari frábæru gamanmynd. Það gera einnig Hugh Grant, Colin Firth, Liam Neeson, Emma Thompson, Alan Rickman og Bill Nighy (Hipp Hipp – Húrrey, fyrir þeim). Svo fannst mér tónlistin (sem mér finnst alltaf skipta miklu máli í kvikmyndum) frábær í alla staði. Mikið af sungnum lögum sem er svolítið öðruvísi en maður á að venjast. Söguþráður myndarinnar er afar skemmtilegur að því leyti að áhorfandinn fær hér að kynnast nokkrum persónum sem eiga það allar sameiginlegt að elska eða þykja vænt um einhvern. Þetta eru í rauninni margar litlar smá-ástarsögur sem tengjast saman og mynda eina stóra, feita og einlæga ástarsögu.

Myndin er í senn skemmtileg, pínu dramatísk en þar að auki drepfyndin, sem Rowan Atkinson og Bill Nighy eiga helst allan heiður af. Ég mæli með því að allar mæðgur, systur og/eða vinkonur kíkji á þessa frábæru skemmtun (kallarnir mega auðvitað fylgja með).

Mikið rosalegt er gaman að fá svona gamanmynd rétt fyrir jólin. Love Actually hefur allt sem prýða þarf góða gamanmynd, skothelt handrit, óaðfinnanlega leikara, góða leiksjórn, góða tónlist og svona mætti lengi telja. Love Actually fjallar um ástina út frá öllum hliðum. Við kynnumst fólki sem er að verða ástfangið, við kynnumst fólki sem er búið að vera ástfangið er ástin er að kulna, við kynnumst fólki sem hefur misst ástvin, við kynnumst fólki sem hefur ekki fundið ástina, við kynnumst fólki sem er að flýja ástina og svona gæti ég haldið áfram. Love Actually fléttar sögum þessa fólks saman í eina heild á frábæran hátt. Allar persónurnar hafa sína dýpt og engin verður útundan. Leikstjórinn Richard Curtis tekst að halda heildinni saman og nær fram því besta úr leikurunum. Það er of langt að dásama alla leikaranna en ég verð þó að nefna Bill Nighy. Hann leikur útbrunna rokkstjörnu sem ætlar að tendra í glæðum horfinnar frægðar með laginu Christmas is All around. Bill fer á kostum í þeim atriðum sem hann kemur fram í. Það er samt villandi að Rowan Atkinson sé á auglýsingunni fyrir myndina. Hann kemur lítið við sögu og ef það væri ekki fyrir að fara vinskap leikstjórans og Rowans þá væri hann ekkert í þessari mynd enda er hans persóna hvað óskýrust og notuð til uppfyllingar. Engu að síður er hér á ferðinni gamanmynd sem kemur manni í gott jólaskap. Mæli með þessari.

Að horfa á Love Actually er eins og að horfa á fullt af litlum frábærum rómantískum gamanmyndum sem hafa verið rúllaðar upp í eina. Richard Curtis (sem skrifaði m.a. Notting Hill og Bridget Jones) smalar saman einhvern alflottasta leikarahóp sem ég hef séð á öllu árinu og tekst að búa til bræðing sem ég tel að eigi örugglega eftir að skipa sér í sterkt uppáhald meðal fólks yfir jólatímann.Myndin er sögð í mörgum mismunandi sögum (í ekta Robert Altman-stíl) og fjallar meira eða minna um ALLAR mögulegu hliðar ástarinnar, hvort sem það tengist samskiptum vinnufélaga, bestu vina, systkina, miðaldra eða nýgiftra hjóna, frægra einstaklinga, feðga, krakka svo eitthvað sé nefnt, og það er nánast öruggt að hver sem mun berja augum á þessa mynd mun finna eitthvað til að geta tengt sig við.Handritið er vel skrifað og myndin er hlý, hjartnæm, sorgleg á köflum en oft bráðfyndin og mjög vel leikin. Það er nánast sjokkerandi hvað það eru margir góðir breskir leikarar hérna. Vissulega er þetta "gimmick" svo að áhorfandinn þekki persónurnar betur enda eru þær í talsverðu magni og persónusköpunin ekki mjög lagskipt og vönduð, en það skiptir heldur ekki öllu því þær eru langflestar mjög eftirminnilegar. Auk þess efa ég að myndin hefði virkað í þriggja tíma heildarlengd.Hugh Grant, Alan Rickman, Emma Thompson, Colin Firth og Liam Neeson eru öll ljómandi góð og það hjálpar einnig að maður haldi með sögunum þeirra. Bill Nighy stelur samt allri myndinni þrátt fyrir þynnstu söguna. Keira Knightley lætur einnig sjá sig af og til og persónulega fannst mér eitt áhrifaríkasta atriðið vera í hennar hluta. Laura Linney er líka alltaf góð en ef ég hefði skorið einhverja söguna úr heildinni til að geta lagt meiri tíma í hinar, þá væri það hennar. Linney hverfur síðan bara úr allri myndinni upp úr miðju og sést varla neitt til hennar aftur. Annað hvort var leikstjóranum svona sama um hana eða hann klippti mikið úr með henni.Ég ætla ekki að fara út í of langa gagnrýni, heldur tek ég það bara fram að þrátt fyrir ýmsa galla er hér frábær mynd á ferðinni, og hlýtur hjá mér titilinn ''feel-good'' mynd ársins 2003 án nokkurs vafa. Ég ætlaði ekki að geta þurrkað af mér glottið eftir hana. Love Actually er allur jólapakkinn í stuttu máli. Ekki láta hana framhjá þér fara.8/10

Love actually er klárlega jólamyndin í ár. Myndin er flétta mismunandi þjóðfélagsþegna sem eru að leita að ástinni í lífi sínu. Þessi mynd hefur allt að bera til að vera ein skemmtilegasta mynd ársins, þó að undiraldan í henni sé frekar rómantísk þá er hún einnig fyndin og kemur manni í gott skap. Þeim sem fannst gaman af Notting Hill og Bridget jones´s diary ætti alls ekki að leiðast Love actually sem ég verð að segja að er ein besta mynd ársins. Sumum fannst hún vera langdregin, sem ég er ósammála því að hún er það skemmtileg og heldur manni vel við efnið. Hugh Grant hefur aldrei verið betri og er nú í hlutverki Tony Blair sem forsætisráðherra Bretlands sem verður yfir sig ástfangin eins og titill myndarinnar ber með sér.