One Hour Photo (2002)

Núna skellir Robin Williams sér í hlutverk sem hann er ekki vanur að leika en þessi mynd er alveg jafngóð og grínmyndir hans. Sy (Williams) eða Sy The Photo Guy er einmana maður sem vinnur hjá framköllunarstofu í stórmarkaði. Hann hefur lengi framkallað myndir hjá fjölskyldu en,viti menn! Auðvitað er Sy geðveikur og hann hefur haft allar myndir sem þau hafa framkallað inni hjá sér og þegar löggan fattar þetta þarf hann að flýja frá löggunni og komast meira um fjölskylduna. One Hour Photo er dramatísk og ótrúlega sorgleg og með svörtum húmor og er svona blanda af drömu og sálfræðitrylli. Það var einhver gaur í Fréttablaðinu að segja að ferill Williams væri á niðurleið en það er að mínu mati alls ekki satt. Góða skemmtun.

Ég vissi frá því ég sá þessa mynd auglýsta fyrst að hér væri mynd mér að skapi. Einhverra hluta vegna sá ég hana ekki fyrr en nú og sá að ég hafði haft rétta tilfinningu fyrir henni. Ég hef mjög gaman að sálfræði og þú getur varla fundið betri mynd til sálgreiningar og sálfræðilegra, siðfræðilegra og félagsfræðilegra pælinga. Ég er ekki að tala einungis um Hr. ljósmyndaframkallara, sem er listilega leikinn af Robin Williams, heldur eru almennt vel skapaðar og mannlegar persónur í hverju horni. Þessi mynd er alls ekki skemmtileg eða upplífgandi, en hún er mjög vönduð og þótti mér leikstjórinn hafa unnið gott starf með pottþéttum leikurum. Tónlistin var fín og leikmynd og umhverfi vel úthugsað. Það vantar bara herslumuninn -ekkert VÁ! kemur hér við sögu. Myndin er að auki frekar svæfandi á köflum -og kannski pínu klisjukennd líka, og eru það einmitt þessir tveir meginþættir sem draga hana nokkuð niður. Ég er því ekki alsátt en One Hour Photo á vel skilið þrjár stjörnur. Persónusköpunin er mjög sterk og myndin situr í manni lengi og vekur mann til umhugsunar um lífið og tilveruna, -með látum.

Mikið er gaman að sjá Robin Williams loksins í alvarlegu hlutverki. Hann leikur hér miðaldra mann sem vinnur við að framkalla ljósmyndir. Hann lifir í draumi, er einmana og fer skyndilega að ofsækja fjölskyldu eina sem er fastakúnni hjá honum. Williams er mjög góður í hlutverki sínu en ég var eiginlega allan tímann að bíða eftir því að hann trompaðist algjörlega og varð ekki að ósk minni. Þrátt fyrir að vera hæg og róleg ræma er One hour photo verulega stýlísk og áhrifamikil og á þrjár stjörnur fyllilega skilið. Hrós fær Robin Williams fyrir frammistöðu sína(þó að hann hefði getað gert enn betur eins og áður sagði)og vonandi mun hann leika í fleirum myndum á borð við þessa.

Vá! Þessi mynd var hreint út sagt frábær.



Ég komst að því í þessari mynd að Robert Williams getur leikið allt. Myndin fjallar um starfsmann hjá framköllunarþjónustu sem verður hugfanginn af fjölskyldu sem framkallar allar myndir hjá honum.



Myndin er virkilega spennandi og ég stóð ekki upp meðan á henni stóð. Robert Williams stendur sig frábærlega og er öll umgjörð myndarinnar mjög flott.



Ef þú ert að leita að alvöru sækó-þriller kíktu á þessa, ég mæli endregið með henni.

One Hour Photo er mynd sem fjallar um líf aðalpersónunnar frekar en nokkuð annað, en hann er einmanna náungi að nafni Sy sem vinnur við að framkalla myndir. Robin Williams fer listarlega vel með hlutverk hans og sýnir skuggalegu hliðar sínar sem leikara betur en til dæmis í Insomnia. Það er hvorki rétt að segja að hann leiki hér illmenni eða geðsjúkling, en persóna hans fellur stundum nálægt því. Það er ekki hægt að gefa neina greinargóða lýsingu á sögurþræðinum í umfjöllun af þessari lengd, en það er skemmst frá því að segja að hér er um að ræða vandaða og öðruvísi mynd þrátt fyrir að hún muni eflaust ekki falla vel í kramið hjá öllum. Leikframmistaða Williams er samt nóg ein og sér til að gera þessa mynd þess virði að sjá.

One Hour Photo er einn af þessum sjaldgæfu þrillerum sem treystir ekki alltaf á hefðbundnu formúlurnar, og notar óhefðbundnu leiðina til að halda áhorfandanum bæði spenntum og vel áhugasömum við efnið. Leikstjórinn Mark Romanek býr til alveg einstakt, óhuggulegt andrúmsloft sem angar af kvikindislegu raunsæi og nýtir sér tæknivinnsluna á hreint út sagt magnaðan hátt. Ef þið hafið ekki séð Nine Inch Nails-vídeóin eftir þennan mann, í guðs bænum, reynið að finna þau! Það er ekki fyndið hvað þessi gaur er hæfur. Kvikmyndataka og tónlist er nýtt svo gífurlega vel að það leyfir manni að kynnast veröldinni frá sjónarmiði aðalpersónunnar, sem er semsagt; litlaust, hálfdautt og afskaplega kyrrt. Mikil þögn er einnig notuð í myndinni og atburðarásin er fremur lágstemmd, og það sem kemur á óvart er að þetta svínvirkar allt saman, í stað þess að vera leiðinlegt - sem heimur aðalpersónunnar er. Spennan (og geðveikin?) gefur sér nægan tíma til að byggjast almennilega upp, handritið (sem er einnig í umsjón Romaneks) er líka stórvel unnið, og kafar mjög djúpt inn í líf Sy. Við kynnumst honum sem ósköp venjulegum sakleysingja sem á sér bókstaflega ekkert líf, og m.a.s. með því meira sem við fylgjumst með honum ganga af göflunum, því meira finnur áhorfandinn fyrir tilfinningum hans. Endirinn slær mann líka með blautri tusku hvað persónusköpun hans varðar. Svo er náttúrlega fyrrum skrautfuglinn Robin Williams sem kemur því öllu að verki, og gerir Sy að mjög viðkunnanlegri persónu og fær mann til að skilja tilfinningar hans - upp að vissu marki. Leikur hans í myndinni er bara vægast sagt stórfenglegur, sá besti hjá honum frá upphafi að mínu mati. Aukaleikarar (Connie Nielsen, Michael Vartan og Gary Cole) gera ekkert verra, og gera bara góða mynd enn betri. Reyndar var ég hálf ósáttur við fáeinar spurningar sem endirinn skildi eftir sig, en burtséð frá því er hér á ferðinni afurðar vel vandaður dramatryllir sem ætti að halda flestum vel vakandi meðan sýningartíma stendur.8/10

One Hour Photo er einhver fyrirsjáanlegasta mynd sem ég hef séð um lengri tíma. Þið hafið sjálfsagt lesið það helsta sem gerist í myndinni og það er eiginlega allt sem myndin snýst um. Vissulega sýnir Robin Williams fínan leik í þessari hvítu og yfirlýstu mynd og fær fyrir það 1/2 stjörnu en góður leikur hans einn og sér ekki nóg til að halda myndinni uppi. Það eina sem er óvænt í myndinni er að það sem maður hélt að myndi gerast, gerist ekki, sennilega vegna þess að það hefur gerst áður! Flókið en samt ekki. Ef þú ert mikið kvikmyndagúrú þá skaltu endilega fara á þessa mynd, en ef þú ert aðeins venjulegur Íslendingur sem hefur gaman að því að fara stöku sinnum í bíó til afþreyingar - sparaðu þér ferðina og aurana.

Mitt mat: One Hour Photo er verri en The Incredible Green Hulk . . . daprasta mynd sem ég hef séð hingað til

Seymour Parrish (Robin Williams) vinnur við að framkalla ljósmyndir í einni af þessum tilbúnar-á-klukkutíma ljósmyndabúðum inni í stórum stórmarkaði. Uppáhaldsviðskiptavinir hans eru Yorkin-fjölskyldan, þá sérstaklega Nina Yorkin (Connie Nielsen) og sonur hennar Jake (Dylan Smith). Seymour, eða Sy, er afar einmana maður, á enga vini, ekki neitt. Eina haldreipið sem hann hefur eru myndirnar sem hann tekur. Hann er vanur að taka tvö eintök af hverri, eitt fyrir viðskiptavininn, eitt fyrir sig. Eftir því sem líður þá verður hann haldinn sífellt meiri þráhyggju af Yorkin-fjölskyldunni. Hann lítur á sig sem hálfgerðan sjálfskipaðan frænda. En einn daginn sér hann athæfi fjölskylduföðurins á myndum og það sendir hann algjörlega yfir strikið. Hann tekur að njósna um þau og elta þau hvert sem þau fara. Hvað mun Sy ganga langt í þessari þráhyggju sinni og er hann orðinn hættulegur fjölskyldunni og öðrum í kring um sig?

Þetta er besta hlutverk Robin Williams síðan í The Birdcage (1996) þó að þessi tvö hlutverk séu á engan hátt sambærileg. Hann leikur hreint út sagt snilldarlega hlutverk manns sem einmanaleiki og þráhyggja hafa hrakið út á hengiflug algjörs brjálæðis. Williams fær mann bæði til þess að kenna í brjósti um hann og vera hræddur við hann. Í einni senu hefur hann kannski samúð manns en í þeirri næstu er hann orðinn virkilega óhugnanlegur karakter. Leikstjórinn Mark Romanek nýtir sér einnig frábærlega kvikmyndatöku, tónlist og síðast en ekki síst búninga og svið til þess að skapa magnað og óhugnanlegt andrúmsloft. Sy er alltaf í þessum dauðu og líflausu fötum, með sitt dauða og líflausa hár inni í dauðri og líflausri verslunarkeðjunni. Það eina í myndinni sem hefur einhvern lit í sér eru myndirnar af Yorkin-fjölskyldunni og þau sjálf, semsagt það eina sem er gott í lífi Sy. Kvikmyndataka Jeff Cronenweth nær þessu frábærlega vel og tónlist Reinhold Heil og Johnny Klimek er verulega óþægileg og ýtir mjög undir spennuna. En fyrst og fremst er þetta vel skrifað handrit hjá Romanek sem hann leikstýrir af miklu öryggi.

Aðrir leikarar fyrir utan Williams standa sig ágætlega en hann er samt sem áður í rauninni allt í öllu á þeim bænum með magnaðri frammistöðu sinni.

Allt í allt mjög vel gerð og á köflum verulega óhugnanlegur spennutryllir um góða, viðkvæma sál sem tapar glórunni.

One Hour Photo kom mér svo sannarlega á óvart. Ég bjóst við svosem ágætri mynd en hafði ekki hugmynd að hér væri á ferðinni meistaraverk sem slagar upp í bestu myndir ársins. Leikstjórinn Mark Romanek kemur úr músík-video bransanum (gerði m.a. myndbandið við Fionu Apple lagið Criminal) en ekki er hægt að sjá það á þessari mynd. Í stað þess að vera innantóm og útlitsfalleg er One Hour Photo djúp, merkileg og útlitsfalleg. Þótt Romanek standi sig eins og hetja bæði sem leikstjóri og handritshöfundur, þá eru það leikararnir sem gera myndina sérstaka. Robin Williams er magnaður og er mun betra illmenni í þessari mynd en hann var í Insomnia. Það er eitthvað við karakterinn hans sem er ekki beint hægt að segja í orðum ... dularfullur, skrítinn, óhugnalegur, viðkunnalegur ... með betri frammistöðum Williams frá upphafi - ef ekki sú besta. Connie Nielsen, sem var hápunktur hinnar ofmetnu Gladiator, er ekki eins ótrúlega frábær og Williams, en samt mjög góð í sínu hlutverki og gerir persónu sína að e-u meira en hún hefði orðið í síðri höndum. Persónurnar eru reyndar allar hverjar vel skrifaðar og er greinilegt að Romanek hefur hugsað vel út í alla þætti myndarinnar, hvort sem þeir tengjast sögunni, persónunum eða útliti og stíl myndarinnar. One Hour Photo er hljóðlát og mínímalísk, en hrikalega áhrifarík og djúpstæð - án efa með betri myndum ársins.

One hour Photo er alveg skuggalega skrítin mynd eiginlega með þeim skrítnari sem ég hef séð. Hún er samt sem áður mjög góð og það er líka alveg fínn húmor í henni.

Þrátt fyrir það þá þarf maður að gefa henni séns fram yfir miðja mynd þar sem að þá fyrst fara hlutirnir að gerast. Það eru valdir leikarar í öllum hlutverkum sem standa sig allir mjög vel, Robin Williams sínir algeran stjörnuleik og er þetta önnur myndin á stuttum tíma þar sem að hann leikur ekki góða kallinn þó svo að hann sé ekki beint vondur í þessari mynd eins og hann er í Insomnia.

Myndin er mjög athiglisverð en ég mæli samt alls ekki með henni fyrir fólk sem vill sjá spennandi mynd þar sem stutt er í hasarinn og lítið er um hugsunina.

Þetta er mynd sem má eiginlega ekki tala eða lesa of mikið um, þannig að ef þú ert ekki búin(n) að lesa neitt um hana, og ekki séð neina trailera, reyndu þá að fara á hana áður enn þú gerir það. Hún kom mér samt ágætlega á óvart, þó ég hafi verið búinn að gramsa svolítið í henni fyrst, hún var kaldhæðnari en ég hélt, og mjög stíhrein. Robin Williams fer hér með hlutverk furðufugls, og er þetta ein af persónulegu þrenningunni sem hann virðist vera að gera. Hann fer nefninlega með sviðuð hlutverk í Insomnia og Death to Smoochy.

Í þessari mynd tekst honum það vel, aukaleikarar eru flestir á betri skalanum og stílhrein og sterk tónlist.

En eins og ég sagði þá á maður ekki að lesa of mikið um þessa mynd, og ætla ég því ekki að eiðileggja það. Mæli með henni.