Amélie (2001)

Í senn hugljúf og falleg og líka alveg einstaklega vel gerð eins og vaninn er með J.P.J. Hún heldur manni hugföngnum í allar 120 mín. ´Tónlistin var frábær og skapaði alveg einstaka stemmningu í myndinni sem hreif mann með í sögunni. Það er ekki að ástæðulausu sem svona margir skrif vel um sömu mynd. Þessi mynd er komin á topp tíu hjá mér.

Snilldarmynd frá leikstjóra Delicatessen, fjallar um ákaflega furðulega stúlkukind með ótakmarkað ímyndunarafl. Sökum mjög svo óhefðbundins uppeldis er hún ekki alveg einsog fólk er flest, og gjörðir hennar margar allfurðulegar.

Ekki orð um það meir, bara farið og sjáið þessa snilld.

Myndin Amélie fjallar um unga, einhleypa og á ýmsan hátt skrítna stúlku í Frakklandi sem veit ekki hvað hún vill úr lífinu. Þess vegna leitar hún að hamingju og ást í gegnum fólkið í kringum sig. Með því að gleðja það, öðlast hún gleði. Gaman er að fylgjast með henni gera fólkið ástfangið, hamingjusamt og einnig fær einn nágranni hennar makleg málgjöld fyrir dónaskap.



Myndin er björt, litrík og falleg. Handritið er vel skrifað og myndatakan góð. Sagan er sæt og maður kemst ekki hjá því að þykja vænt um Amélie, þar sem persónusköpunin er með eindæmum. Farið er út í mörg skemmtileg smáatriði, sem gera myndina persónulega og sérstaka. Strax í byrjun finnur maður fyrir því. Það má segja að lítið sé hægt að segja til að hallmæla myndinni. Hún er æðisleg hvernig sem maður lítur á málið.



Það er einnig skemmtilegt að fara í bíó og sjá mynd sem ekki er gerð eftir Hollywood formúlunni. Amélie fær mín bestu meðmæli, mér fannst hún frábær og myndin mun seint gleymast mér.

Það sem slær mann helst við þessa mynd er hversu óaðfinnanlega flott útlit hennar er. Myndatakan er á heimsmælikvarða og þær tæknibrellur sem hér er að finna eru fyrsta flokks. Hér gæti verið á ferðinni meistaraverk ef söguþráðurinn væri af sama gæðaflokki, en svo er því miður ekki. Vissulega er hér að finna skemmtilegar persónur sem gera skondna hluti (garðálfurinn var til að mynda óborganlegur) en fyrir minn smekk snýst of mikið af myndinni um það að söguhetjan þorir ekki að hitta náunga sem hún er hrifin af og það eru takmörk fyrir því hversu lengi það er hægt að sýna þessu máli áhuga, sérstaklega ef manni var nokkuð sama til að byrja með. Fyrir okkur sem skiljum ekki frönsku vinnur hið flotta útlit myndarinnar dálítið gegn henni því að myndin sjálf er sífellt að keppa við textann um athygli. Það er greinilegt að aðrir eru að sjá eitthvað við þessa mynd sem ég sé ekki því að hún hefur hlotið mjög góða dóma yfir heildina. Frá mínum bæjardyrum séð er þetta samt sem áður langdregin mynd sem notar augnakonfekt til þess að hylja þá staðreynd að lítið er spunnið í söguþráðinn.

Þetta er ein af þessum fáu myndum sem ná virkilega að snerta mann. Hún er yndisleg á einhvern óútskýranlegan hátt, en þannig að manni líður vel bara við að hugsa til baka og rifja upp langsóttasta ástarævintýri allra tíma. Þetta er líka ein af þeim myndum þar sem söguþráðurinn er ekki það sem skiptir mestu máli, heldur að maður finni fyrir persónunum, hvernig þeim líður og hvað þær eru að hugsa. Með öðrum orðum, ekki áfangastaðurinn heldur ferðin sjálf. Hún er alveg ofboðslega vel gerð, og ein af fáum myndum þar sem tæknibrellur eru notaðar til þess að bæta söguna, en ekki vekja á sér athygli. Sum skotin í þessari mynd eru hreint mögnuð og listaverk út af fyrir sig, og það kæmi manni ekki á óvart þótt eitt og eitt atriði myndu teljast vera sígild þegar á líður. Audrey Toutou á hér leiksigur sem Amelie, og aðrir eru ekki síðri og það verður að segjast að þetta er ein af best leiknu myndum á árinu. Þetta er allra besta mynd sem Jeunet hefur gert, og er spennandi að sjá hvort hann getur fylgt svona meistaraverki eftir. Það kæmi mér verulega á óvart ef þessi mynd myndi ekki fá óskarinn fyrir bestu erlendu myndina, hún á það svo sannarlega skilið. Ein af 5 bestu myndum ársins, um það er engin spurning.

Ég veit ekki hvað ég var búinn að bíða lengi eftir að þessi mynd kæmi í kvikmyndahús á Íslandi þegar ég labbaði inn í bíósalinn. Ég varð alls ekki fyrir vonbrigðum með þessa mynd. Andrey Tautou minnti mig mjög mikið á Audrey Hepburn í hlutverki Amélie Poulain. Ég man ekki eftir að hafa séð jafn góða myndatöku og sú sem var í þessari mynd. Það hefur aldrei verið gerð mynd í sama stíl og þessi. Myndin er mjög óvenjuleg eins og t.d er eins og sögumaður myndarinnar sé að lesa upp úr bók og alltaf þegar ný persóna kemur fyrir segir hann frá henni ítarlega. Það kemur einnig fyrir að Amélie snúi sér upp að myndavélinni og segir það sem hún vill segja. Sagan byrjar árið 1997 um það leyti sem Díana prinsessa deyr. Amélie finnur lítinn kassa með smámunum í íbúðinni sinni og langar að gera allt til þess að finna eiganda hans þótt það séu liðin 40 ár frá því að hann skildi við hann. Í myndinni verður hún einnig ástfanginn en er of feimin til þessa að geta tjáð sig. Ég verð að segja að það getur varla annað verið nema þessi mynd fái Óskar sem besta erlenda myndin 24. mars, árið 2002.

Þetta er án efa ein besta mynd sem ég hef séð lengi!

Leikstjórinn Jean Pierre Jeunet, sem m.a hefur gert meistaraverkin Delicatessen og City Of Lost Children, er alger snillingur. Þessi mynd er í senn listræn, ótrúlega vel leikstýrð og leikinn, glæsilega vel gerð, hugnæm, einstök, mögnuð, fyndinn, athyglisverð, og bara yndisleg! ég veit ekki hvernig ég á að lýsa hrifningu minni á þessari mynd, því hún er bara alveg einstök og fer ekki troðnar slóðir, en heldur þó í við stílinn sem Jean-Pierre kom á fæti með myndinni Delicatessen! Hrein kvikmyndaperla þessi mynd! Alveg Stórkostleg.

Yndisleg! Þetta er einhver sú besta mynd sem ég hef séð í langan tíma. Alveg einstaklega frönsk mynd en á sama tíma svo hlý og hrífandi. Þegar Amélíe Poulin var lítil stúlka þráði hún ekkert heitar en að finna hlýju frá föður sínum. En einu skiptin sem hann snerti hana var þegar hann skoðaði hana (hann er sumsé læknir). Þá varð litla stúlkan alltaf svo spennt að hún fékk ákafan hjartslátt, sem varð til þess að pabbi hennar komst að þeirri niðurstöðu að hún væri með alvarlegan hjartagalla. Þar af leiðandi fékk Amélíe aldrei að leika sér við önnur börn, henni var kennt heima, og var alin upp í einangrun... svona hefst myndin um Amélíe Poulin, sem allt í einu tekur upp á því að reyna að gera fólk í kringum sig hamingjusamt, en gætir þess vel að enginn viti að það sé henni að þakka. meira segi ég ekki af söguþræðinum, en þið getið alveg bókað það að það er ekki einn einasti amerískur rammi í þessari mynd. hún er frönsk út í gegn, og líklega besta franska mynd sem ég hef séð, og þá er nú mikið sagt því ekki rekur mikið af lélegum frönskum myndum á mínar fjörur. allt lífsviðhorfið í þessari mynd (undirstrikað með skemmtilegum litasamsetningum á filmunni) er svo hrífandi að allir koma skælbrosandi út. auk þess er hún að sjálfsögðu sprenghlægileg - ég verð að viðurkenna að ég hló svo mikið að fólk var farið að horfa á mig í bíó. sumsé ein af þremur bestu myndum ársins (með Crouching Tiger Hidden Dragon og Moulin Rouge). algjör perla. þessa ætla ég að eignast og horfa á aftur og aftur og aftur og aftur.