Það er ótakmarkað hvað sumir leggja hart á sig fyrir grínið.
Borat er tvímælalaust einhver grófasta, djarfasta, lágkúrulegasta og mögulega óþægilegasta vitleysa sem að ég hef borið augum á. Hins vegar er hún um leið ein alfyndnasta gamanmynd ársins.
Sacha Baron Cohen fer á kostum, rétt eins og venjulega, sem titilkarakterinn sem gjörsamlega lifir fyrir því að gera bandaríkjamönnum lífið leitt, viljandi eða óviljandi. Borat er klárlega fyndnasta sköpun Cohens (sérstaklega eftir að Ali G fór að verða þreyttari með árunum), enda nær hann að móta ákveðinn jarðbundinn sjarma við hann, meðan að sömuleiðis eru taktarnir svo yfirdrifnir að maður glottir alltaf jafn breitt yfir því að sjá meðalmanninn hrista hausinn yfir því hvort að manninum sé alvara eða ekki.
Þessi mynd flæðir – sem betur fer – ekki yfir meira en cirka 80 mínútur, og það er mátuleg lengd fyrir svona þunnt efni. Myndin blandar vel saman sviðsett efni við venjuleg viðtöl. Stundum veit maður reyndar ekki hvar Cohen er að grínast með fólk og hvar ekki, og það er sú óvissa sem að gerir áhorfið ennþá vandræðalegra, en um leið auðvitað mun skemmtilegra.
Þessi mynd er annars á köflum að drekkja sér í smekkleysu, og ég kann mjög vel við það að henni er nákvæmlega ekkert heilagt. Þetta þýðir auðvitað líka að vissir hópar fólks munu mislíka húmorinn alveg skelfilega. Það sem umdeilt er, er í flestum tilvikum miklu forvitnilegra til áhorfs þó og því gef ég þessari æðislegu smekkleysu 7/10 í einkunn og get næstum því lofað þeim sem að ekki eru viðkvæmir frábærri skemmtun.
3 af 3 fannst þessi umfjöllun gagnleg