Þessi mynd er að mínu mati langt því frá jafn góð og silence of the lambs, ef ekki væri fyrir frábæran leik Anthony hopkins

fengi myndin bara eina og hálfa stjörnu.

Þetta er semt allt í lagi afþreying ef þú hefur ekkert að gera.

Hreint og beint ömurleg mynd ! Ég sá hana í sjónvarpinu og my god það munaði littlu að ég seldi sjónvarpið. Hannibal-The Canibal-Lecter er komin aftur og er núna að ógna aftur lögreglumanninum Clarice Starling. Endalaust kjaftæði sem kemur manni á óvart miðað við Gladiator og Blade Runner sem voru báðar leikstýrðar af Ridley Scott !

Eftirminnileg setning :

Hannibal: You know, I'm really looking forward to eating your wife !

Ég hef aldrei á ævinni orðið jafn móðgaður og þegar Hannibal skítaklesstist á stærsta tjald Háskólabíós. En það er þannig með hreinan viðbjóð að hann á meira sameiginlegt með hreinni snilld en mainstream fjölritun.


Hvað kvikmyndina sjálfa varðar þá er í raun ekkert að henni þannig séð. Það er ekki svo að leikstjórinn hafi verið drukkinn í tökum og að griplarnir hafi verið riðuveikir. Fjarri því. Myndin er líklega vel gerð. Leikurinn er ekkert hræðilegur og söguþráðurinn er ekki um amerískan ofurhuga sem bjargar heiminum frá klóm hryðjuverkamanna sem trúa á and-kapítalísk gildi.


Móðgunin var samt sem áður til staðar og mig verkjaði augun og eyrun þegar myndin blasti við í allri sinni meðalmennsku. Hvað var það sem fór svona hræðilega í mínar fínustu?


Ja, sko. Mig grunar að ég beri meiri virðingu fyrir persónunni Hannibal Lecter, sem birtist í Silence of the Lambs, en fyrir meðalmennsku í kvikmyndagerð. Sem betur fer fyrir sagnfræðinga framtíðarinnar þá heitir myndin ekki Silence of the Lambs 2: Hannibal Lecter strikes again and makes weak minded people do silly things to them selves. Heldur einfaldlega Hannibal. Ég gat þó huggað mig við að titill myndarinnar gaf manni nokkuð færi á að slíta sig frá tengingu við gamla meistaraverkið.


En ég er enn hálf bitur. Hvað var verið að pæla? Þessi nýji Hannibal er krappetíkrapp og alls ekki svalur. Hann er alls ekkert ólíkur mörgum sem ég þekki. Siðblindur og sannfærandi með mikið af lyfjum í farteskinu. Í stað þess að nauðga á útihátíð þá lætur hann fólk finna fyrir því á Ítalíu. Blaahhh...


Engin stjarna er eiginlega of mikið. En athugið að þessi gagnrýni er byggð á innri tilfinningum en ekki vísindalegu athugunarferli.


Mestu vonbrigði kvikmyndaheimsins síðan sneitt brauð(?)

Superman og reyndar fleiri ofurhetjur, hefur þann skemtilega eiginleika að þegar hann lét á sig gleraugun og greiddi sér aðeins öðruvísi gat engin þekkt hann. Hann gat labbað um sem Clark Kent án þess að nokkur líkti honum við ofurmennið. Í Hannibal hefur Hannibal Lecter þennan sama eiginleika. Eftir að hann slapp úr klefanum sínum árið 1991 hefur hann komið sér fyrir í Ítalíu undir nafninu dr. Arthur Fell. Engin kannast við hann þar.


Hannibal fjallar aðalega um eitt fórnarlamb Lecters, Mason Verger, milljónamæringur sem hefur fengið náðun fyrir allt það 'ljóta' sem hann gerði. Lecter var sálfræðingurinn hans en kom heim til hans eitt kvöldið og spurði hann hvort að hann vildi ekki bara skera af sér andlitið og gefa hundunum það að éta. It seemed like a good idea at the time nefnir hann þegar hann er að lýsa þessu fyrir Clarice Starling. Mason er vondi karlinn í myndinni, svipað og Jame Gump í Silence of the Lambs nema hann er meira á skjánum, ég gæti trúað að hann væri meira á skjánum heldur en Lecter sjálfur. Mason er skaddaður eftir samskipti sín við Lecter, hann hefur voða lítið andlit eftir og er bundin hjólastól. Ridley Scott hefur gleymt því sem hann vissi þegar hann leikstýrði Alien, það er ekki að sjá skrímslið sem fær hjartað til að slá hraðar, það er eftirvæntingin að sjá það.


Clarice Starling er líka stór hluti af sögunni, hún er núna leikin af Julianne Moore, Jodie Foster fékk óskarinn fyrir framistöðu sína sem Clarice Starling í SotL svo að Julianne þurfti að fylla nokkuð stóra skó. En þó að hún nái að leika Clarice nokkuð vel er Clarice bara ekki skemtileg persóna lengur. Hún er orðin þurr og leiðinleg.


Lecter hefur líka breist, hann er núna frjáls og getur gert hvað sem hann vill. Af einhverjum ástæðum virðist hann ekki vera jafn áhugaverður þá. Hann er ekki lengur sálfræðilega ráðgátan sem hann var, núna gengur hann um, drepur fólk og segir Okey dokey.


En það sem kemur mest á óvart er hvernig Ridley Scott ákvað að leikstýra myndinni. Hún er háfleig og er mikið notað af 'flash backum' og enn meira af 'slow motion' atriðum. Eitt af því sem gerði SotL að frábærri kvikmynd var það að hún var svo einföld en samt margbrotin, það var einföld en frábær leikstjórn og sama má segja um tónlistina. Ridley ákvað að gera hana eins margbrotna og hægt er með miklum myndatökum og mikilli óperutónlist.


Það segja margir að maður eigi ekki að dæma Hannibal eftir Silence of the Lambs en ég held að maður megi það alveg því ég er ekkert of viss um að Hannibal hefði verið gerð ef að SotL hefði ekki orðið svona vinsæl. Allavegana hefði hún aldrei orðið eins vinsæl

Anthony Hopkins er aftur komin í hlutverkið sitt sem Dr.Hannibal Lecters og Julinne Moore í stað Jodi Foster sem neitaði leika í henni, hún lék í fyrri myndini sem hét The Silence Of The Lambs sem var snild. Það eru liðin 10 ár frá því að hann slapp úr gæslu og lifir góðu lífi á Ítalíu í Florens og hefur bætt mataræðið sitt,enda vill hann ekki enda í klefa allt sitt líf hann er nú eginlega ekkert búin að gera af sér síðust liðin ár en fólk eru ekki búið að gleyma honum því hann er nú talin hættulegasti maður í heimi sem er kannski ekkert skrýtið. Mason Verger er eina fórnalamb Hannibals sem hefur lifað af og ætlar að hefna sín á því sem Hannibal gerði við hann hann lætur upplýsingar berast um allan heim en einn daginn sér lögreglustjóri Florens sjálfan Hannibal og lætur Mason vita en Hannibal er fljótur að vita hvað er á seiði og áhveður að fara að rifja upp hvað hann gerði fyrir 10 árum og þá áhveður Clarice Starling (Julinne Moore að hefjast leitar . Þetta er eiginlega besta eða svona hrylingsmynd sem ég hef séð en Silence Of The Lambs heldur alltaf fyrsta sætinu uppi . Það eru margir sem eru búnir að bíða eftir þessari mynd og er kannski ekkert skrýtið því fyrri myndin The Silence Of The Lambs var frábær. Anthony Hopkins er góður í hlutverkinu sínu og líka Julline Moore. Það ættu allir að sjá þessa ef þeim þykkja gaman af hrollvekju. Hú fær 3 og hálfa stjörnu.

Skamm Skamm Skamm segji við framleiðenduna hannibal fyir að velja Ridley Scott sem leikstjóra myndarinnar. Sér í lagi vegna þess að Scottarinn á ekkert erindi inn svona lágstemdar hrollvekjur,hann var einfaldlega ekki rétti maðurinn í starfið. Það var í raun óvinnandi verk að finna réttu hausana í staðin fyrir Jodi Foster og Jonothan Demme. Handrit var skrifað af hinum annars ágæta leikstjóra og handritshöfundar David Mamet ásamt einum öðrum var nefnilega ekkert að gera sig.Þar liggur gallinn Hannibal á svo mikið síðri en Silence og the lambs að ég varð hundfúll.Þrátt fyrir það skemmti ég mig ágætlega,Að sjá Hannibal Lecter aftur komin á tjaldið er bara eitt til að horfa á ræmuna sama hversu súrt handritið er.

Áður en ég horfði á Hannibal átti ég von á að sjá ógeðslegustu mynd allra tíma, en mér fannst hún ekki vera það. Anthony Hopkins er alveg stórskemmtilegur sem vondi kallinn Hannibal Lecter, og Gary Oldman er flott farðaður sem eina fórnarlambið sem lifði af árás Hannibals. Mér finnst Hannibal alveg jafngóð og forverin, mér finnst hvorugt þeirra vera ógeðsleg en þær eru báðar spennandi og flottar í útliti. En tónlistin er mun flottari í þessari mynd, hún byggir upp spennuna fyrsta hlutann, en í fyrstu myndinni var hún bara slöpp. Ég mæli með Hannibal. Hún er helvíti góð.

Ég verð nú að viðurkenna að ég varð fyrir talsverðum vonbrigðum með þessa framhaldsmynd af snilldarmyndinni Silence of the Lambs. Anthony Hopkins stendur sig nú samt alveg hreint ágætlega í hlutverki hins vingjarnlega en þó hrollvekjandi Hannibal. Það er aftur á móti söguþráðurinn sem er ekki alveg að dansa og að mínu mati var myndin ekki nándar nógu viðbjóðslega scary og hún hefði átt að vera fyrir utan kannski eitt atriði. Þetta er ágætis afþreying en ekki búast við neitt í líkingu við Silence of the lambs.

Hannibal er tvöfalt betri en fyri myndin. Hún er ekki beint ógeðsleg heldur frekar skondin. Antony Hopkins er magnaður eins og alltaf í hlutverki Dr. Hannibal Cannibal Lekter. Julianne Moore er samt versti parturinn við myndina, því mér fannst hún ofleika hlutverkið. Gary Oldman var næstbestur (fyrir utan Hopkins að sjálfsögðu) sem illmennið Mason Verger, förðunin var glæsileg. Endaatriðið var svolítið flott og myndin er það einnig. Ekki missa af henni.

Loksins kom að því! Þögnin er rofin - Hannibal er kominn á kreik! 10 árum eftir að leikstjórinn Jonathan Demme gerði óskarsverðlaunamyndina óviðjafnanlegu The Silence of the Lambs mætir geðlæknirinn og mannætan, dr. Hannibal Lecter, aftur fram á sjónarsviðið í þessari mögnuðu og vel gerðu spennumynd úrvalsleikstjórans Ridley Scott sem á einnig að baki óskarsverðlaunamyndina Gladiator, og meistaraverkin Alien, Thelma and Louise og Blade Runner. Já, það eru tíu ár liðin síðan dr. Hannibal Lecter (Sir Anthony Hopkins) slapp úr gæslu laganna varða í Bandaríkjunum og arkaði á ný út í hinn frjálsa heim. Nú lifir hann munaðarlífi í Flórens á Ítalíu og hefur hann betrumbætt mataræði sitt, enda er honum í mun að enda ekki ævi sína innilokaður í litlum, myrkum fangaklefa. Þó svo að hann hafi ekkert gert af sér undanfarin ár er hann enn álitinn einn hættulegasti maður veraldar og hefur alríkislögreglukonan Clarice Starling (Julianne Moore) langt í frá gleymt honum. Hið sama má segja um hinn vellauðuga og afskræmda Mason Verger (Gary Oldman) sem er eina lifandi fórnarlamb Hannibals. Hann hugsar um fátt annað en að hefna sín grimmilega á geðlækninum og býður himinháar fúlgur fyrir upplýsingar sem leiða Hannibal í hendur hans. Það ber árangur einn daginn þegar lögreglufulltrúi í Flórens ber kennsl á mannætuna og lætur Mason vita. En Hannibal er fljótur að sjá í gegnum lögreglumanninn og lætur til skarar skríða eftir 10 ára þögn. Á meðan á þessu stendur klúðrar Clarice rannsókn á fíkniefnamáli sem hún stjórnaði og er hún í framhaldi af því lækkuð í tign og send til Masons, sem hefur nýjar upplýsingar um vin hennar. Innan skamms eru hún og Hannibal farin að rifja upp gamla tíma - en í þetta sinn er hann ekki á bak við lás og slá. Óskarsverðlaunaleikarinn Sir Anthony Hopkins er mættur á nýjan leik í hlutverki dr. Hannibal Lexter, einhverrar óhugnanlegustu en um leið áhugaverðustu persónu spennubókmenntanna. Túlkun Hopkins er sem fyrr algjörlega óaðfinnanleg en hann hlaut óskarinn sem besti leikari í aðalhlutverki fyrir stórleik sinn í The Silence of the Lambs árið 1991, og er hann ekki síðri í þessari mynd. Jodie Foster hreppti einnig óskarinn fyrir leik sinn í sömu mynd í hlutverki Clarice Starling en hún ákvað að taka ekki þátt í þessari framhaldsmynd. Þegar Jodie Foster hafnaði tilboðinu um að leika hlutverkið aftur fór af stað mikið kapphlaup um það hver hlyti hlutverk Clarice. Á endanum var það Julianne Moore (Boogie Nights, Magnolia) sem hreppti hnossið og hafði betur en Cate Blanchett, Gillian Anderson og Helen Hunt. Julianne Moore fetar nokkuð aðrar slóðir í túlkun sinni en Jodie Foster gerði og skapar að mörgu leyti gerbreytta Clarice sem hefur sjóast mjög mikið frá því er hún sást í fyrri myndinni. Það er ekki laust við að maður sakni Jodie Foster í hlutverkinu. Julianne Moore gerir sitt besta og fer vel með sitt, en hún gerir alls ekki eins vel og Jodie, langt í frá. Gary Oldman fer á kostum í hlutverki Mason Verger, þótt hann sé algjörlega óþekkanlegur sem illa leikið fórnarlamb mannætunnar. Framlag leikaranna og traust leikstjórn Ridley Scott skilar sér í mjög góðri spennumynd sem er mjög lengi að komast í gang, en þegar hún gerir það kemur í ljós fáguð spennumynd sem skákar náttúrulega ekki hinum ógleymanlega forvera sínum, en heldur áhorfandanum við efnið og ætti hún að vera kærkomin fyrir aðdáendur fyrri myndarinnar. Hér er á ferðinni mynd sem allir alvöru kvikmyndaunnendur mega ekki missa af

Það er gaman að lesa allar þessar góðu umfjallanir um Hannibal, enda velkominn tilbreyting frá öllum þessa fjölda 'one-liner' umfjallanna sem hægt er að finna hér á kvikmyndum. Langar mig að nota tækifærið til að hvetja fólk til að skrifa umfjallanir um myndir, í stað þess að skrifa einfaldlega niður 'Þessi myndi var meiriháttar...' og láta það nægja! En það er nú bara svona mín skoðun. Hvað um það, Hannibal er það víst. Ekki bjóst ég við annarri Silence of the Lambs, og fór ekki einu sinni í bíó til að sjá Hannibal. En um leið og hún kom á DVD, þá keypti ég eintak og horfði á hana með minni konu, með kertaljós sem okkar eina ljós (þetta gerði ég að sjálfsögðu viljandi, þar sem ég vissi að um frekar óhuggulega mynd var að ræða). Sagan hefst á því að Clarice Starling, í þetta sinn leikinn af Julianne Moore, reynir að handtaka hættulegt glæpakvendi ásamt öðrum frá FBI og lögregluliði borgarinnar. Þessi handtaka fer öll úr böndunum og er þeir hjá FBI fljótir til að skella allri skuld á Clarice. Paul Krendler (Ray Liotta) virðist sérstaklega í mun um að gera henni allt illt, og er gefið í skyn að þeirra samskipti séu ekki ný á nálinni heldur um gamlan illvilja að ræða. Henni til bjargar kemur áhrifamikill maður, Mason Verger (lystilega leikinn af Gary Oldman). Mason var fjórða fórnarlamb Hannibals, og sá eini sem hingað til hefur lifað af. Fær Mason FBI til að taka upp mál Hannibals aftur með Clarice við stjórnvölinn. Hannibal (Anthony Hopkins) hefur komið sér vel fyrir í Florence og er um það bil að vera skipaður í góða stöðu innan aðalsafns borgarinnar. Eitthvað er dularfullt hvað varð fyrirrennara hans að bana, og er lögreglumaðurinn Pazzi (Giancarlo Giannini) að rannsaka það mál. Þetta er nú eins mikið og ég get sagt um söguþráðinn, en myndin fjallar svo um hvernig þessar persónur komast í kast við Hannibal og hans grimmd. Það er heilmargt sem hægt er að setja út á myndina. Persónulega finnst mér sagan sjálf léleg og sundurlaus. Með persónu eins og Hannibal, þá hefði ég búist við mun meiri spennu og frekari fléttu í sögunni. Endirinn fannst mér líka alveg út í hött og skildi allt eftir í lausu lofti. Svona einhvern veginn eins og engu hefði verið áorkað með allri myndinni. Góður punktur frá annarri umfjöllun hér á síðunni er hvernig sagan er um tvær aðalpersónur en ekki eina. Ég er sammála þessu, og held að þeir hefðu átt að einbeita sér að annaðhvort Clarice eða Hannibal. Það er ósköp lítið fyrir Julianne Moore að gera, og virðist sem flest öll atriðin hennar hefi verið búinn til eingöngu til að hafa hana sem mest á tjaldinu (þeas ekki að sagan þarfnaðist hennar). Hannibal hefur líka of fáar línur, og lítið um þessi góðu sálfræðilegu samtöl líkt og í fyrstu myndinni. Svo karakterinn hans virðist mun einfaldara í þessari mynd, og að mínu mati virkar ekki nærri því eins hættulegur og maður fékk á tilfinninguna í þeirri fyrstu. En það er ekki allt slæmt. Öll myndataka er óaðfinnaleg, og myndin í heild verulega fallega gerð. Tæknibrellur og 'gore' atriði eru meiriháttar vel gerð, þó svo ég hafi nú ekki fundist hún nærri því eins ógeðsleg og sögur fóru af. Gary Oldman er alveg meiriháttar og gersamlega óþekkjanlegur í sínu gervi, sem hinn illa skaðaði og nú hefndarfulli Mason. Atriðin með honum eru hápunktar myndarinnar, og skyggir hann illilega á Anthony Hopkins. Einnig þótti mér Giancarlo Giannini skemmtilegur, enda um mjög góðan leikara að ræða. Honum tókst vel að vera nokkuð spilltur, en á sama tíma vekja samúð áhorfenda. Þetta er vel yfir meðallagi góð mynd, og held ég að hún sé ein af þessum myndum sem líkast til batni eftir því sem maður sér hana oftar. Þó svo hún sé ekki yfir höfuð (að mínu mati) mjög ógeðsleg eða spennandi, þá er frægt lokaatriði sem konu minni varð mjög óglatt yfir. Svo líkast til er þessi mynd ekki fyrir viðkæmar sálir. Að lokum langar mig til að hvetja ykkur til að kaupa/leigja DVD útgáfuna, þar sem fullt af góðu efni fylgir með.

Dr. Hannibal Lecter er mættur aftur í frábærum spennutrylli. Anthony Hopkins fer aftur á kostum sem mannætan Dr. Hannibal Lecter. Núna hefur hann komið sér fyrir í Flórens á Ítalíu rúmum tíu árum síðar en hann slapp úr haldi. Allt í einu er mál Hannibals tekið upp að nýju. Clarice Sterling FBI lögreglukona (núna leikin af Julianne Moore) kemst fljótt á slóðir hans. Tvær aðrar persónur sem komu ekkert við sögu í Silence of the Lambs vilja ná honum einmitt á sama tíma. Ég bjóst ekki við myndinni svona góðri en hún nær samt ekki að feta í fótspor fyrri myndarinnar en nær henni samt alveg í spennu.

Ég fór á hana í bíó, settist niður full af spenningi, viðbúin að sjá mesta trylli sem ég hef nokkru sinni séð....... Svo rúllaði myndin og hléið kom,ég var mjög hissa, en hugsaði með mér að hún yrði örugglega miklu betri eftir hlé, en nei, satt að segja varð ég fyrir hálfgerðum vonbrigðum. Ég man eftir tveimur atriðum sem eftirminnilegum. En samt viðukenni ég að Anthony Hopkins er alltaf jafngóður, alveg hreinn listamaður og Julianne More var góð líka, en söguþráðurinn var ekki alveg nógu góður.

Það er orðið soldið síðan ég sá myndina en hún fer nú ekki fljótt úr minni manns, Hopkins er alveg meiriháttar í þessu hlutverki sem er jú hans uppáhald, en mér fannst rauðhausinn sem lék Clarice nú frekar glötuð og leiðinlegur leikur hjá henni mjög ósannfærandi og yfirborðskenndur. Mörg atriðin í myndinni voru hreinn viðbjóður, (Ray Liotta við matarborðið) sem ég ætla ekki að nefna, en ég var í sjokki eiginlega eftir myndina, bjóst ekki við svona splatteri....

Þessi mynd stendur forvera sínum langt að baki. Í fyrri myndinni var byggt hægt uppá sálfræðilegu thriller án þess að velta sér upp úr einhverjum viðbjóð. Í þessari mynd er reynt að koma fram eins miklum viðbjóð og hægt er og er bara ekki að virka. Atriðið eins og þegar sést ofaní heilann á fórnalambinu og Hannibal tekur lítið stykki úr heilanum og steikir á pönnu er alveg fáránlegt. Moore stenfur sig ekki eins vel og Foster gerði í fyrri myndinni en sleppur fyrir horn. Ég vona að það komi ekki ein myndin enn um mannætuna, það er nóg komið.

Afhverju, afhverju í ósköpunum var Thomas Harris að skrifa aðra bók eftir Silence of the Lambs, og afhverju, afhverju í ósköpunum þurfti að gera mynd eftir þeirri bók? Ég er ekki að segja að Hannibal sé svona skelfileg, heldur það að það er enginn tilgangur í þessari mynd. Í fyrri myndinni, þeirri frábæru mynd, var skýr og greinilegur söguþráður og plott. Maður fékk gæsahúð af andlegum sálarkvölum yfir doktor Lecter, og kom út skjálfandi af hræðslu. Við gerð þessarar myndar, virðast þeir hinsvegar ekki þola neina sálfræðihræðslu, og draga þessvegna öll ógeðslegu atriðin upp - sem virkar ekki. Maður grettir sig kannski, það er ekki mjög geðslegt að sá andlitin rifin af fólki, en maður er ekki hræddur. Julianne Moore stens alls ekki samanburð við Jodie Foster í fyrri myndinni. Í Silence of the Lambs vildi maður virkilega að Jodie blessuð myndi nú lifa myndina af, en persónulega var mér eiginlega nokk sama um það hvort Julianne Moore væri drepin eða ekki. En það eru líka kostir við myndina, þó ókostirnir séu fleiri. Myndatakan er góð. Og manni leiðist aldrei - svo er fyrir að þakka hinum brilljant leikara Anthony Hopkins sem er frábær sem fyrr sem hinn fágaði læknir með sérstæðan matarsmekk. Ef Anthony Hopkins hefði ekki verið í þessari mynd, hefði hún hrapað gjörsamlega niður á núllpunkt, það er klárt. Semsagt. Hannibal fær tvær stjörnur, og 90% eru Anthony Hopkins að þakka. En ég vona innilega að þeim detti ekki í hug að gera þriðju myndina, þar sem Hannibal Lecter væri þá vafalaust búinn að brjóta sér leið inn í Hvíta húsið og éta forsetann. Og jafnvel Anthony Hopkins gæti ekki gert það sannfærandi.

Það slá fáar framhaldssmyndir út fyrri myndir og þessi gerir það svo sannarlega ekki, en þrátt fyrir það þá er hún frekar góð og mjög svo ógeðsleg, og ekki vantar heila og blóð o.s.frv. Endilega skellið ykkur á þessa mynd, og eitt mjög mikilvægt: Ekki fá ykkur neitt nammi eftir hlé!! Annars ágætis skemmtun:)

Mynd þessi er mjög góð en ekkert miðað við fyrstu myndina, ég verð að segja það. Mér fannst fyrri hlutinn svona mega vera betri en seinni hlutinn var snilld. Matarborðið var alveg ágætis atriði. En sá sem mér fannst stela senunni af Anthony Hopkins var sá sem Gary Oldman lék. Hann leikur þessa andlitslausu persónu af snilld. Og eitt í viðbót. Aðvörun, svona að mínu mati: ÞESSI MYND ER EKKI FYRIR VIÐKVÆMA.

Vá þessi mynd er frábær alveg ótrúleg snilld. Anthony Hopkins leikur rosalega vel en myndin er mjög ógeðsleg. Sjáið þessa.

Ég verð bara að segja að ég er býsna ánægður með myndina. Ég vissi við hverju átti að búast og mér kom reyndar svolítið á óvart hversu miklu af óhugnaðinum úr bókinni var haldið í myndinni. Hún fer kannski hægt af stað en eftir hlé kemur rífandi rykkur sem helst allt til enda. Það sem ég held að margir séu ósáttir við er hversu lítið hlutverk Clarice á í þessari mynd þegar maður skoðar málið eftir á. Ég er sjálfur alveg sáttur við það, þetta gengur upp fyrir mér ef maður hugsar málið þannig að fyrri myndin hefði heitið Clarice og seinni myndin Hannibal. Fyrri myndin var um hana og hennar reynslu af því að ganga inn í þennan heim og því var óhugnaðurinn í fyrirrúmi. Þessi mynd er um Hannibal, sem lifir og hrærist í þessum heimi. Fyrir honum er þetta allt eðlilegt og sjálfsagt og því þarf óhugnaðurinn að vera sýnilegur, þú ert ekkert að læðast í kring um þetta eins og köttur í kring um heitan graut ef þú ert að fjalla um Hannibal, það bara er ekki hægt. Því finnst mér að mörgu leyti óeðlilegt að bera saman þessar myndir, það væri eins og að bera Silence of the Lambs saman við Henry: Portrait of a serial killer. Þar var óhugnaðurinn í því sem hann gerði, myndin var um hann og því ekki hægt að taka á þessu með öðru móti. Um leikarana má það segja að það sem Julianne Moore gerir, gerir hún vel. Hopkins er djöfulmagnaður og á þessa mynd með húð og hári. Mér fannst sérstaklega gaman að sjá allar hliðarnar á honum, fræðimaðurinn, yfirstéttarsnobbarinn, sadistinn og dýrið (mér bresta lýsingarorð). Gallinn er: Mér finnst hann orðinn of gamall fyrir þetta hlutverk. Mínar tvær krónur.

Þessi mynd er fullkomin óþarfi og eiginlega hálfgerð skömm að þetta skuli vera framhaldið af lömbin þagna því hún er svo illa leikin og illa skrifuð að mér varð óglatt. Bókinn Hannibal var slöpp miðað við Lömbin en myndin er verri og það er ekki gott. Öll vandamál leysast mjög einfaldlega og Julianne Moore er hreint út sagt hryllilega léleg, það hefði verið betra að hafa Rodney Dangerfield með hárkollu. En myndin fær samt eina og hálfa stjörnu því Hopkins er góður - en ekki jafn góður og í Lömbunum.

Skrítið að finnast ég vera að gefa myndinni of lítið en samt of mikið. Þetta er góð mynd, verð ég að viðurkenna, en langt í frá að vera jafn spennandi og Lömbin þagna, hana skortir þessa sálrænu spennu og þungavikt sem fyrri myndin hafði og persónan Clarice Starling, mjög vel leikin af Julianne Moore, er eitthvað svo flöt því það vantar á einhvern hátt öll þau einkenni sem hún hafði í fyrri myndinni, þarna er hún vammlaus, blind gyðja réttlætis og góðmennsku án nokkurs efa að manni finnst og einhvern veginn virkar það á mig eins og hún eigi að vera hasarhetja frekar en persóna. Það sem upp úr stendur er Hannibal sjálfur stórkostlegt dæmi um siðblindu og viðbjóð sem ekki er hægt að gera sér í hugarlund, og það verður að játast að Anthony Hopkins umbreytist allur í þessu hlutverki, geðveikislegt augnaráðið og öll hans hegðun gera mann dauðskelfdan og að mæta þessari persónu í myrkri myndi nokk örugglega skelfa úr mér líftóruna, aðrir leikarar komast vel frá sínu og þá sérstaklega Giannini sem er einstaklega sannfærandi ítölsk lögga. Hlutur Gary Oldman, sem er óþekkjanlegur sem ríkur geðsjúklingur og fórnarlamb Hannibals er líka mjög stór, þrátt fyrir að förðunardeildin hafi farið hamförum í að reyna að skapa algjöran ófögnuð, nær hann að láta óeðli dýrsins skína út úr hverjum andlitsdrætti dýrsins og maður er þakklátur fyrir að hann skuli bundinn í hjólastól. Þrjár stjörnur fær þessi mynd fyrir A.Hopkins og G.Oldman sem leika sinn hvorn brjálæðinginn og það sem upp á vantar í fjórðu stjörnuna skrifast á handritið, en flatneskjan og klisjurnar sem koma út úr Hannibal hljóta að skrifast á það og þær tilraunir Hollywood til að skapa hittara úr lélegri bók Harris, hafa tekist en hefði samt getað orðið betri, ef sumum formúlanna hefði verið sleppt, en samt fæ ég mig ekki til að gefa henni minna en 3 stjörnur.

Ég held að allir ættu að kannast við nafnið Hannibal Lecter, nafnið eitt er orðið að einum af táknum þessa áratugar. Anthony Hopkins skapaði í The Silence of the Lambs ógnvænlegasta fjöldamorðingja sem ég hef nokkurn tímann séð sem samt sem áður var undarlega heillandi. Þetta er framhaldið um doktorinn geðsjúka. Lecter (Anthony Hopkins) slapp úr haldi í fyrri myndinni og við finnum hann í þeirri síðari í Flórens, þar sem hann er farinn á eftirlaun í vinnu sinni (ef svo má að orði komast) og hefur það náðugt. En sumir hafa ekki hætt að leita að honum. Þeirra á meðal er fyrrverandi fórnarlamb Lecters, auðkýfingur að nafni Mason Verger (Gary Oldman fullkomlega óþekkjanlegur). Hann er sá eini sem komst lífs af úr klóm Lecters en er hroðalega afskræmdur engu að síður. Nú vill hann hefnd og er tilbúinn að beita öllum meðulum til þess. Hann þrýstir á um að Lecter verði settur aftur inn á Topp 10 lista F.B.I. um hættulegustu glæpamennina. Þetta vekur athygli ákveðinna aðila í Flórens þeirra á meðal lögreglumannsins Pazzi (Giancarlo Giannini) og ekki síst Clarice Starling (Julianne Moore) sem er ekki beint inni hjá yfirmönnum sínum um þessar mundir. Hún dregst inn í áætlun auðkýfingsins um að ná Lecter og þetta vekur einnig Lecter sjálfan af dvala og morðþörf hans sérstaklega þegar hann veit að Starling er aftur komin í málið. Mun Lecter endanlega nást eða mun hann með slægð sinni komast undan á ný. Ég verð að segja eins og er að ég hef mjög blendnar tilfinningar gagnvart þessari mynd. Í rauninni finnst mér ósanngjarnt að bera hana saman við The Silence of the Lambs af því að þessar myndir eru jafn ólíkar og dagur og nótt. Hannibal er áhugaverð, maður sekkur vel inn í hana og hún er aldrei leiðinleg. Hins vegar saknar maður kraftsins sem einkenndi fyrri myndina og spennunnar. Einn af göllum myndarinnar er hversu hægt hún gengur og hversu undarlega afslöppuð hún er í rauninni. Það passar bara ekki við efnið. Hannibal Lecter er óvéfengjanlega mögnuð persóna og Anthony Hopkins bregst ekki bogalistin en Ridley Scott og hinum ágætu handritshöfundum David Mamet og Steven Zaillian gera það. Gallinn við Ridley Scott í þetta efni er að hann leggur meira upp úr sviðsetningum og stíl en söguþræði. Hann er ekki jafn jarðbundinn og Jonathan Demme sem gerði fyrri myndina mikið óhuggulegri og hrárri. Þetta er meira eins og sambland af The Talented Mr. Ripley sem mætir Hannibal Lecter. Ekki alveg nógu góður kokkteill það. Auk þess saknar maður hræðilega Jodie Foster í myndina. Ekki það að Julianne Moore, sú frábæra leikkona sé ekki góð heldur er gallinn sá að hún er alltof, alltof, alltof breytt frá fyrri myndinni til þess að virka sem skyldi. Auk þess ná Hopkins og Moore ekki jafn vel saman og Hopkins og Foster gerði. Ekki sama hálf kynferðislega spennan á milli þeirra. En Anthony Hopkins skilar sínu vel sem áður þótt hann sé ekki jafn ofsafenginn eins og í Silence enda bjóða línurnar hans ekki upp á það. En hann gerir sem mest úr því og er aftur frábær sem hinn heillandi geðsjúklingur og mannæta. Niðurstaðan er áhugaverð gotnesk hryllingsmynd sem er því miður búið að draga dálítið tennurnar úr. En ég er viss um að þetta er ekki það síðasta sem við munum sjá af Hannibal Lecter.

Í nokkrum dómum hér á síðunni er talað um að framhaldsmyndir séu oft ekki jafn góðar og forverinn. Því vil ég byrja á að benda á að Silence of the Lambs var nk. framhald myndarinnar Manhunter, sem Michael Mann gerði 1986, en þar lék Brian Cox sálfræðinginn sem fékk sig bókstaflega fullsaddan á sjúklingum sínum og fleirum. Hvað um það, þrátt fyrir að hafa heyrt misjafna hluti um Hannibal fór ég fullur væntinga í bíóið með kókið í annarri og strumpaópalið í hinni. Byrjunaratriðið er hressilegt og töluvert öðruvísi en ég bjóst við, enda tekur myndin svo kúvendingu. Þrátt fyrir að hafa bætt við sig 10 árum og u.þ.b. jafnmörgum kílóum frá Silence of the lambs er Hopkins bæði flottur og, það sem meira máli skiptir, nokkuð ógnvekjandi. Drápin eru heldur hressilegri sum hver en í S.o.t.L., og endirinn með því ógeðfelldara sem ég hef séð á tjaldinu. Einkar skemmtilegt fannst mér, þegar ég sá myndina í seinna skiptið, að sjá fullorðna manneskju æla í bíó í lokaatriðinu. Það hafði ég ekki séð áður. Allavega, myndin er að mínum dómi bráðskemmtileg og mun betri en sumir gagnrýnendur hafa viljað halda fram, en þó á köflum einkar ógeðsleg og hefur mörgum einmitt þótt það draga myndina niður í gæðum. Dæmi svo hver fyrir sig.

Það er ekki oft sem mér hreinlega líður illa á kvikmynd en Hannibal fékk mig til að engjast um af yndislegum, hugrænum kvölum... OJ! Ef þið eruð viðkvæm þá mæli ég ekki með því að horfa á þessa mynd til enda. Að hlusta á bíósalinn í "atriðinu" (you know what I mean) var eiginlega óborganlegt fyrir einhvern sem hefur séð "atriðið" oft áður. Og þar sem ég tel að takmark aðstandenda Hannibal hafi verið að vera verulega ógeðslegir, þá er hægt að segja að þeim hafi tekist það ætlunarverk sitt. OJ!!! Annars er lítið annað hægt að segja um þetta ágæta framhald hinnar frábæru Silence of the Lambs. Farin eru hin frábærlega vel skrifuðu og leiknu samtöl milli Clarice og Hannibals. Farin er öll sálræna spennan sem var svo vandlega byggð upp af Jonathan Demme. Farin er Jodie Foster með alla sína yfirnáttúrulega góðu leikhæfileika. Ég get eytt öllum deginum í það að væla um muninn á Silence of the Lambs og Hannibal, en ég nenni því ekki. Sérstaklega ekki vegna þess að kvikmyndagerðarmennirnir voru mjög augljóslega ekki að reyna að endurgera fyrri myndina. Þeir voru að gera sjálsfstætt framhald. Mjög sjálfstætt framhald. Ég las bókina í sumar og hafði gaman af þangað til hún leystist upp í algjör kjaftæði og bull á síðustu 100 blaðsíðunum. Sem betur fer er búið að skrifa annan endi fyrir myndina (reyndar þrjá; Ridley Scott, Dino De Laurentiis og Thomas Harris fengu allir einn hver), en samt eru 90 blaðsíðurnar þar á undan ennþá til staðar í myndinni. Og ganga þær furðulega vel upp miðað við það hversu hallærislegar þær voru í bókinni. Ridley Scott er ekkert að reyna að herma eftir fyrri myndinni heldur nægir það honum að vera flottur (eins og alltaf) og sína okkur ógeðslega hluti. Eins og villigelti að borða fólk. Eða heila... En eitthvað vantar, t.d. væntumþykju á persónunum eða uppfyllingu í þetta tómarúm sem maður finnur fyrir eftir að myndin er búin. Julianne Moore og Anthony Hopkins eru góð en Gary Oldman og makeupið hans stela myndinni. Ray Liotta nær að vera minna pirrandi en venjulega. Einhverjir hér að ofan hafa minnst á tónlistina í myndinni. Ég hef of lýst yfir andúð minni á Hans Zimmer því yfirleitt fyrirlít ég leiðinlega og ljóta tónlist hans. En ekki í þetta skiptið. Hannibal markar tímamót í lífi mínu þar sem ég var í fyrsta skiptið á ævi minni fullkomlega sáttur við tónlist Zimmer og fannst mér hún, gasp!, flott! Mjög flott. Myndin er einnig flott, áferðarfalleg og stílísk eins og allar Ridley Scott myndir, en samt er hún lítið annað en Hollywood-hæpuð ruslmynd. En rusl af bestu gerð.

Ég las bókina þegar hún kom út í fyrra og vissi því nokkurn veginn að hverju ég væri að ganga hérna og það kom mér ekki á óvart þegar ég fór að heyra úr öllum áttum að þessi mynd væri ótrúlega ógeðsleg. Ridley Scott og öðrum aðstandendum myndarinnar hefur tekist einstaklega vel að yfirfæra skáldsögu Thomas Harris í kvikmynd, en í því fólst að breyta endinum því að endirinn í bókinni er erfitt ef ekki ómögulegt að kvikmynda og auk þess er hann veikasti hluti hennar. Stærstu vandamál myndarinnar eiga rót sína að rekja til þess hvernig sagan sjálf er uppbyggð. Þar er efst á lista sú staðreynd að það er engin eiginleg aðalpersóna, það hefði verið sniðugra að gera annað hvort Clarice eða Hannibal að aðalpersónunni í stað þess að hafa enga. Aftur á móti er líka margt hrósvert í sögunni, til dæmis allt sem tengist persónu Mason Verger sem Gary Oldman leikur (frábært make-up job by the way). Eins og ég nefndi átti ég von á að myndin yrði mjög ógeðsleg, en þrátt fyrir að ég myndi ekki vilja borða yfir sumum atriðunum er ekkert hérna sem við höfum ekki séð áður hvað viðbjóð varðar með nokkrum skotum í lokaatriðinu sem hugsanlega undantekningu. Að sjálfsögðu ættu viðkvæmir sálir samt að finna sér aðra mynd. Allt útlit og tæknivinnsla er hér fyrsta flokks, umhverfið í Flórens bætir miklu við. Anthony Hopkins er nokkuð sterkur í titilhlutverkinu en mér fannst samt oft að hann væri ekki að leika sömu persónu og í Silence of the Lambs. Ef Jodie Foster hefði fengist til þess að fara aftur með hlutverk Clarice held ég að útkoman hefði orðið aðeins betri, en Julianne Moore dugar samt ágætlega. Niðurstaðan verður því sú að ég gef Hannibal þrjár stjörnur fyrir að vera áhugaverð mynd sem nær að byggja upp góða spennu á nokkrum stöðum. Engann veginn slæm mynd, en ég held að flestir geta samt verið sammála um að það er eitthvað sem vantar upp á.

Tvímælalaust ógeðslegasta kvikmynd sem nokkurn tíma hefur verið gerð. Anthony Hopkins er frábær sem Dr. Lecter. Yndislegt matarboðið í enda myndarinnar. Gary Oldman er frábær og einnig Ray Liotta. Sjáið þessa í stórum sal kl.1. Skemmtið ykkur veeel!!!

FRÁBÆR í einu orði sagt. RIDLEY SCOTT er sannalega kominn aftur eftir að hafa gert núna tvær góðar í röð, þessa og GLADIATOR. ANTHONY HOPKINS leikur hér í annað sinn hinn virkilega geðveika geðlækni HANNIBAL LECTER og á myndina gjörsamlega einn. JULIANNE MORE stendur sig einnig vel sem CLARICE en þó var JODIE FOSTER betri og er hægt að kenna handritahöfundum þar um. Myndin byrjar frekar hægt en fer svo hægt stígandi og endar i einu girnilegasta matarboði sem ég hef séð. GARY OLDMAN er algjörlega óþekkjanlegur sem eina fórnarlamb LECTERS enn á lífi. Ég mæli sannarlega með þessari mynd, fínt bíó en ekki bjóða makanum út að borða eftir myndina :) BESTA MYND á þessu ári enn sem komið er

Ég verð að segja að þegar ég kom heim af myndinni var ég á báðum áttum um hvort hún ætti að fá þrjár og hálfa eða bara þrjár stjörnur. Svo gekk mér alveg ótrúlega illa að sofa um nóttina, sem gerist svona um það bil aldrei eftir bíómynd, og fyrir það afrek fær hún að halda þessari hálfu. Ástæðan fyrir að ég var í svolítilli óvissu er sú að, eins og kemur fram í dómnum frá Philadelphiu, þá fer hún hræðilega hægt af stað. Lengi lengi framan af var ég bara að bíða eftir að eitthvað krassandi færi að gerast. Þónokkur tími fór í að rifja upp út á hvað samband Hannibals og Clarice gekk í fyrstu myndinni og á tímabili velti ég fyrir mér hvort þetta væri ein af þessum myndum þar sem maður bíður og bíður eftir einhverju sem svo aldrei kemur. En það kom, og það líka svo um munaði. Þegar myndin komst í gang breyttist hún í hið hreinasta listaverk. Já, ég segi listaverk, því ef morð, limlestingar og mannát geta verið listrænt sett fram, þá er það gert í þessari mynd. Og tónlistin, hún var fullkomið dæmi um hvað tónlist skiptir gífurlega miklu máli fyrir mynd. Skiptu um tónlist við þessa mynd og þú ert komin(n) með allt aðra bíómynd. Mér fannst meiriháttar flott að nota klassíska tónlist við brjálað krassandi og spennandi atriði. Hannibal Lecter er listunnandi og "smekkmaður" - þessi tónlist passar við hann. Hann drepur fólk sem honum finnst veröldin betur sett án en gerir það auðvitað nokkuð subbulega. Þó að það sé reyndar nóg að vera ókurteis til að Hannibal finnist þú ekki vera lífs þíns verður þykir mér samt sem áður oft töluvert um "poetic justice" í morðunum hans (sbr. fórnarlamb nr.4 sem tældi börn með vinalegu andlitinu og misnotaði þau svo. Og hvað gerði Hannibal? Hann skar af honum andlitið og gaf hundinum hans að borða - ahemm - þetta gerist fyrir mynd 1 svo ég ætti ekki að vera að skemma neitt (annars geta ritstjóranir klippt þetta innskot út ef þeir vilja)). En það er andlegur styrkur Hannibals sem gerir hann svo ógvekjandi, hvernig hann nær valdi yfir huga fórnarlamba sinna, og leikur sér að þeim, eins og köttur að mús. Ef það er eitthvað, einhvers staðar, innst í sálinni þinni eða sögu þinni sem þú átt erfitt með, þá veit hann það og notar það (sbr. lömbin hennar Clarice í fyrstu myndinni). Og þess vegna, og vegna þess hversu ótrúlega vel Anthony Hopkins leikur hann, sem manni finnst, þegar maður kemur úr bíó, eins og Hannibal Lecter sé raunveruleg lifandi persóna sem gæti þess vegna læðst inn á meðan maður liggur sofandi í sófanum og... þess vegna allar þessar stjörnur þrátt fyrir langa byrjun. Og svo auðvitað líka fyrir frábæra leikstjórn, meiriháttar tónlist, undurfagra kvikmyndatöku, Julianne Moore sem gefur Jodie Foster ekkert eftir, og: "Lokaatriðið" sem ég ræð mér varla af hrifningu yfir (og reyndar var líka allra síðasta atriðið alveg yndislegt). Nokkur orð að varnaði: ef þér var óglatt á "Interview with the Vampire" muntu líklega gubba í lokin á Hannibal! hmmm, soldið löng grein, en ég gæti talað endalaust um þessa mynd...

Það er óhætt að segja að ég hafi beðið lengi eftir henni þessari. Í rauninni hefur biðin staðið yfir síðan Dr. Hannibal Lecter endaði símtal með orðunum "I'm having an old friend for dinner" og hvarf í fjöldann í hinni frábæru The Silence of the Lambs árið 1991. Það er komið ár síðan ég sá fyrsta trailerinn fyrir Hannibal, og síðastliðið sumar var ég svo heppinn að geta fylgst með tökum á einu atriða myndarinnar í Washington. Ég var sem sagt alveg tilbúinn að dýrka þessa mynd. Því miður var ég jafnframt búinn undir að verða vonsvikinn þar sem ég las bók Thomas Harris, sem var í einu orði sagt slöpp. Ég var feginn að lesa að endi bókarinnar (hörmulegur) yrði breytt fyrir myndina. Það var svo með miklum herkjum sem ég braust í gegnum skara af dónalegum Ameríkönum og borgaði mig inn á Hannibal. Og hvernig voru svo herlegheitin? Eiginlega er ég á báðum áttum. Hún var ekki jafn góð og ég vonaði, en heldur ekki jafn slæm og hún hefði getað orðið. Alþjóð veit að myndin fjallar um endurkomu hins óforbetranlega Dr. Lecter inn í líf FBI-löggunnar Clarice Starling, sem hefur heldur betið fallið af stalli eftir afrek fyrstu myndarinnar. Söguþráðurinn er sterkur, þó myndin sé ansi lengi að komast almennilega af stað og kaflinn á Ítalíu sé allt of langdreginn. Þegar læknirinn góði kemst loks til Ameríku byrjar fjörið. Það er mikið hægt að segja um þessa mynd. Anthony Hopkins nýtur þess greinilega að leika Lecter. Hann gefur manni gæsahúð af vibba, svo vel nær hann að gefa mannætunni líf. Julianne Moore er fjandi góð sem Starling. Hún gefur Jodie Foster í raun ekkert eftir, og oft er eins hún sé að leika Foster að leika Starling, svo líkar eru þær. Ray Liotta leikur skíthælinn Krendler, yfirmann Starling. Fólk verður að dæma hvað þeim finnst um hlut hans í myndinni eftir að sjá hana. Gary Oldman er óþekkjanlegur sem Mason Verger, eina eftirlifandi fórnarlamb Lecters. Ridley Scott tók upp þráðinn þar sem Jonathan Demme hætti og skilar af sér mjög fagmannlegri og áferðarfallegri mynd. Kvikmyndatakan er sérlega falleg og notkun á sterkum litamismunum gefur góða raun. Tónlistin pirraði mig stundum, einkum óviðeigandi notkun á óperu. En þetta verð ég að segja: Hannibal er gífurlega ógeðsleg mynd. Fólkið í salnum hreinlega iðaði af óþægindum yfir sumum atriðum, og ég er ekki undanskilinn. Lokaatriðið endar eflaust í öllum sögubókum hér eftir; ég lofa að annað eins hefur aldrei sést á hvíta tjaldinu (eða nokkurs staðar annarsstaðar). Ég vona að sem flestir fari að sjá Hannibal, þó ekki væri nema fyrir upplifunina. Hún fæst hvergi nema hér. Og þvílík upplifun...