Christopher McQuarrie sem er auðvitað handritshöfundur The Usual Suspects sem hann vann óskar fyrir leikstýrir sinni fyrstu mynd, sem er Way of the Gun. Mr. Parker (Ryan Philippe) og Mr. Longbough (Benicio del Toro) eru smákrimmar, þeir ræna, drepa og vinna smáverk fyrir sig eða aðra við tækifæri. Svo af tilviljun komast þeir að þeim upplýsingum að ríkur maður er að eignast barn með konu sem mun fara í læknisskoðun á spítala sem þeir sjálfir rákust á. Þeir ná að ræna konunni (Juliette Lewis) og heimta lausnargjalds auðvitað en óvitandi að maðurinn hennar er ekki aðeins ríkur heldur djúpt sokkinn í glæpastarfsemum sem kemur þeim Parker og Longbaugh í djúpan saur. Helsti styrkur myndarinnar er hrái stíllinn og raunsæa handritið sem McQuarrie skapar fyrir persónurnar, ofbeldið er glæsilegt og persónurnar eru allar mjög trúverðugar. En helsti galli myndarinnar er sá að stefna myndarinnar er sífellt að fara í hundrað áttir, þú veist ekki hvort þetta sé alvarleg mynd eða semi-súrrealísk því margir hlutir myndarinnar eru gífulega yfirdrifnir eins og McQuarrie hafi haldið að þessi mynd væri meistaraverk því myndin hegðar sér oft þannig. Tónlistin fannst mér góð en var svo rosalega útúr hlutfölllum, betur sagt yfirdrifin, einn hluti myndarinnar sem hegðar sé þannig. Way of the Gun var alveg líkleg til þess að verða betri en hún varð, en stefnuleysið og nokkrar tilgangslausar senur og jafnvel persónur gera það að verkum að myndin missir mikið af gildi sínu. Ryan Philippe og Benicio del Toro halda þó myndinni uppi mest allan tíman og James Caan auðvitað.

Mjög góð mynd og mjög vel gerð mynd í alla staði. Hér eru Benicio Del Toro og Ryan Phillipe í alveg topp formi.

Þessi mynd er ein frumlegasta og nettasta mynd sem ég hef séð. Hún byrjar nokkurn veginn sem grínmynd en fer svo strax í flotta og dökka glæpamynd. Virkilega vel leikin og leikstírt og á fjórar stjörnur vel skilið.

Frábær mynd!!!!!!! Hér er sami handritshöfundurinn og skrifaði Usual suspect og tekst frábærlega að skrifa góða mynd. Þetta er úthugsuð og gífurlega spennandi mynd. Del Toro er snilld og saman er hann og Philippe stórgott tvíeyki. Leikararnir eru allir mjög góðir og ná að halda uppi gífurlegri spennu. Meira held ég að þurfi ekki að segja, þessa mynd verða allir að sjá. Þú munt ekki sjá fyrir endann í þessari mynd.

Þegar ég byrjaði að horfa á þessa mynd þá held ég að ég hafi búist við of miklu og hafi orðið fyrir vonbrigðum en í heildina litið var þetta ágæt skemmtum en svona pínu öðrivísi en venjulegar myndir sérstaklega karateranir.

Þegar ég sast í minn sófa og bjó mig undir það að horfa á myndina The Way of the Gun og var ég mikið spenntur, enda ekkert heyrt nema gott um myndina og auk þess sem hún er stútfull af frábærum leikurum á borð við Ryan Phillipe, Benicio del Toro og James Caan. En þrátt fyrir það að þá skyldi ég ekki alveg byrjunina í að ræna ófrískri konu sem endar svo með algjöru blóðbaði á furðulegan hátt. Byssubardagar hljómuðu hins vegar vel og fær myndin plús fyrir það. Myndin er einnig mjög frumleg og það gerir hana vissulega öðruvísi. Sumir fíla það, en sumir ekki.. og ég var því miður einn af þeim, í þetta skiptið....

Hér er um að ræða fyrstu myndina sem Christopher McQuarrie vinnur án Bryan Singer, en saman gerðu þeir bæði hina feykigóðu Usual Suspects og einnig Public Access tveim árum áður. Söguefnið er tilraun tveggja smákrimma, sem þeir Benicio Del Toro og Ryan Philippe gera feykigóð skil, til að ræna ungri ófrískri konu. Þeir hinsvegar vita ekki að faðir barnsins er í tengslum við heldur skuggalega karaktera, og þessir skuggalegu karakterar vilja síst af öllu láta einhverja strákpottorma vaða yfir sig á skítugum skónum.

Virkilega svöl kvikmynd um mannrán og það helsta tengt því (vondu kallar, góðu kallar, lausnarfé, byssubardagar, rifrildi..). Það sem ég tók sérstaklega eftir voru byssubardagarnir. Þeir voru virkilega flottir og kröftugir, það fylgdi alltaf geðveikur bassi með byssukúlunum. Það verður frábært að horfa/hlusta á þetta í heimabíóinu.

The Way of the Gun er frumraun Christophers McQuarrie sem leikstjóra en hann var einmitt handritshöfundur af The Usual Suspects sem margir telja meistaraverk þó að ég vilji reyndar ekki ganga svo langt. Hún segir frá tveim utangarðsmönnum sem ræna ófrískri konu sem er tengd moldríku fólki í von um að innheimta himinhátt lausnargjald. Eins og vænta ber gengur þetta ekki eins og í sögu hjá þeim, eða eins og haft er orð á í myndinni: "The longest distance between two points is between two kiddinappers and their ransom". Marga jákvæða punkta má nefna, myndin er að mörgu leiti frumleg og í henni er að finna bestu skotbardaga sem birst hafa á hvíta tjaldinu í langan tíma. Handritið er snjallt og ferskt og McQuarrie finnur sig vel í leikstjórastólnum. Einnig eru nokkur atriði fá mann til að kippast til í sætinu, til dæmis heimatilbúinn keisaraskurður á minna en snyrtilegu mótel herbergi meðan byssubardagi geysar þar. Persónusköpun er samt töluvert ábótavant og mér fannst athyglinni dreift á milli of margra persóna sem eru sjaldnast geðfelldar og þar af leiðandi útilokað að nokkurs konar samkennd með aðalpersónunum gæti vaknað. Traust þriggja stjörnu skemmtun en áðurnefnd vandamál útiloka möguleika á meiru.